« خوراكش لذيذ و بسترش نرم باشد . » « 1 » آيا اين برخورد از روى بخشندگى و يا ترحم و دلسوزى است ؟ بلكه آرزوى مجازات بزرگ در آن دنيا و به دست آوردن ثواب فراوان است . بخشندگى به پرهيزكارى نزديكتر است و امام نمونه آرمانى پرهيزكارى است و به اين دليل در هنگام به شهادت رسيدنش با شادمانى فرمود : « به خداى كعبه رستگار شدم . » « 2 » امام در زمان حيات پيامبر از ايشان گلايه كرد كه چرا وعده شهادتى كه در جنگ احد به ايشان داده ، محقق نمىشود . « 3 » از سخنان گهربار امام : « بهترين مرگها شهادت است ! سوگند به آنكس كه جان فرزند ابو طالب در اختيار اوست ، هزار ضربه شمشير بر من آسانتر است تا مرگ در بستر ، در عصيان خداوند » « 4 » بنابراين جاى تعجب نيست كه امام قاتلش را ببخشايد .
( و اللّه ما فجأني من الموت وارد كرهته و لا طائع انكرته . . . ) امام مشتاقانه منتظر شهادت بود و مىدانست كه شهادت در راه است . چون پيامبر امين وعده آن را به وى داده بود . وعدهاش قطعى است و بىصبرانه منتظر آن بود و مىفرمود : « ديرى نپايد كه ريش من از خون سرم رنگين شود . امام چندين بار
هامش
( 1 ) . « اطيبوا طعامه ، و الينوا فراشه » الطبقات الكبرى : 3 / 37 ، تاريخ دمشق : 42 / 559 ، اسد الغابة : 4 / 37 ، الامامة و السياسة : 1 / 181 .
( 2 ) . « فزت و رب الكعبة » تاريخ طبرى : 5 / 143 ؛ مقاتل الطالبيين : 29 و 47 ؛ طبقات ابن سعد : 3 / 35 ؛ انساب الاشراف : 2 / 489 و 499 و 524 ؛ مروج الذهب : 2 / 411 ؛ الامامة و السياسة : 1 / 159 .
( 3 ) . اين گلايه در خطبه 156 گذشت .
( 4 ) . « ان اكرم الموت القتل ! و الذى نفس ابن ابى طالب بيده ، لالف ضربة بالسيف اهون على من ميتة على الفراش فى غير طاعة اللّه » نهج البلاغة : خطبه 123 .