عباس را براى مقابله با وى انتخاب كرد ؛ اما سپاهيان امام عليه السّلام بر گزينش ابو موسى اشعرى اصرار ورزيدند و امام عليه السّلام ناگزير به پذيرش شد . امام عليه السّلام پيش از شروع حكميت از دو حكم پيمان گرفت كه به قرآن عمل كنند و در غير اين صورت ، حكمشان بىاعتبار خواهد بود . سرانجام آنان قرآن را پشت سر خود گذاشته و حكميت به يك رسوايى تبديل شد . حال به راستى تقصير بر عهده كيست ؛ كسى كه از آغاز درباره حكميت هشدار داده و پيامدهايش را بازگو كرده بود و يا كسانى كه نصيحتهاى امام عليه السّلام را نپذيرفته و به هشدارهايش اعتنا نكردند ؟
در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى ) — صفحة 566
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص٥٦٦