وقت است كه اغلب به دليل فشار اقتصادى است و توان آنها را براى رسيدگى به فرزندانشان محدود مىكند . در جهانى كه به تازگى تحت سلطه فيشهاى حقوقىِ رو به كاهش ، هفتههاى كارى طولانىتر و پديد تك والدى قرار گرفته است ، مادران و پدران به سختى مىكوشند ميان تقاضاهاى دو رقيب ؛ يعنى كار وخانواده ، تعادل ايجاد كنند و در همان حال ، با آنچه كه آن را « كمبود شديد وقت لازم براى والدگرى » مىنامند نيز به جنگ بپردازند . آنها فكر مىكنند وقت آن فرارسيده است تا دولت و كارفرمايان براى كمك به آنها قدم به ميدان بگذارند . آنها نمىفهمند چرا بزرگ كردن كودك بايد چنين تقلاى ملالتآور و بىارج و قربى باشد .
نكتههاى برجسته پژوهش ما
نتايج نظرسنجى كه يافتههاى گروه كانون توجه ما نيز آن را تاييد مىكند ، در صدر فهرست خواستههاى والدين ، مجموعهاى از سياستها را نشان مىدهد كه به طور مستقيم با كمبود وقت والدين مرتبط است . اين سياستها ، اگر كنار هم قرار گيرد ، حمايتهاى بيرونى را كه والدين احساس مىكنند بار مسئوليت آنها را سبك خواهد كرد ، بهوجود مىآورد و توانايى آنها را براى اختصاص زمان بيشتر و بهترى به فرزندان خود ، به طور قابل ملاحظهاى بهبود مىبخشد .
والدين نياز به آن ندارند كه يك مددكار اجتماعى به آنها توضيح دهد كه كودكان سه هفتهاى را نبايد در لانه سگ گذاشت يا نبايد كودكان هفت ساله را تنها به حال خود رها كرد . آنها لازم نيست مطالب تخصصى