را به يك مرد به خصوص پيوند دهند . تقريباً در همه موارد ، اين پيوند از طريق نهاد ازدواج و ايجاد اصل مشروعيت به وجود آمده است . اصل مشروعيت مقرر مىدارد كه فرزند به دنيا آمده از يك زوج ازدواج كرده ، متعلق به شوهر است و نه به مردى ديگر . مشروعيت مفهوم بسيار مهمى است زيرا مشخص بودن پدر را پىريزى مىكند . مشخص بودن پدر مهمترين پيش شرط براى سرمايهگذارى پدرانه و سرمايهگذارى پدرانه به نوبه خود ، عاملى اساسى براى رفاه كودك و جامعه است و اين شيوه استدلال به وضعيت امروز ما بسيار ربط پيدا مىكند . با در نظر گرفتن نيازهاى پيچيده كنونى جهت بزرگ كردن كودك ، چيزهايى كه پدران مايل به ارائه به فرزندان خود هستند ؛ يعنى زمان ، انرژى و منابع مالى ، هيچ گاه مانند امروز اهميت نداشتهاند .
در واقع ، در ميان همه فرهنگها ، پدر بودن غالباً به نوعى پرمسئله بوده ، در حالى كه مادر بودن چنين نبوده است . همانگونه كه ديويد پاپنو ( جامعه شناس ) اشاره كرده است ، در همان حال كه مادران در سراسر جهان با پذيرش مشتاقانه نقش خود ، كودك خود را به دنيا مىآورند و پرورش مىدهند ، پدران اغلب آكنده از دودلى هستند . « 1 » اين تفاوت جنسيتى را مىتوان با واقعيتهاى ابتدايى توليدمثل بشر توجيه كرد . به بيان زيست شناختى ، ارتباط ميان مادر و كودك غيرقابل بحث و ترديد نيست . به عكس ، پدرى فى نفسه ، امرى غير قطعى است و به همين دليل است كه جوامع به سختى كوشيدهاند تا كودكان را به پدرانشان متصل كنند . آنچه
هامش
( 1 )- David Popenoe , Life Without Father : Compelling New Evidence that Fatherhood and Marriage Are Indispensable for the Good of Children and Society ( New York : Free Press , 1996 ) , P . 4 .