در خانه و در كتابهاى پرفروشى مانند والدين زهرآگين ، والدين به عنوان افرادى بدرفتار و بىكفايت به تصوير درمىآيند . در واقع در بسيارى از موارد ، والدين به عنوان ماشينهاى بدرفتارى با كودكان و سرچشمه تمام كجروىها در بزرگسالى به شمار مىآيند . پدران و مادران ، به صورتهاى گوناگون مورد تهاجم قدرتهاى اقتصادى و سياسى قرار مىگيرند . اين تهاجم بيشتر از سوى توليدكنندگان محصولات فرهنگى انجام مىشود و روحيه آنان را به شدت تضعيف مىكند .
صنعت سرگرمى نيز به نظر مىرسد كمر به نابودى ارزشهايى بسته است كه والدين به پاى آن ايستادهاند و به طور جدى آنها را تضعيف مىنمايد . امروزه رسانهها در روابط جنسى بىپرده ، خشونت بىمنطق و مادىگرايى خشن غوطهور شدهاند . كارن سينكلر « 1 » ، مادر يك پسر دوازده ساله ، دستوپنجه نرم كردن با اين تهاجم وحشيانه را چنين شرح مىدهد : « تلويزيون ، سينما ، سىدىها ، اينترنت و حتى آگهىهاى چاپ شده ، همگى در حال فوران اين پيامهاى ويرانگر هستند كه در مغز كودك شما حك مىشود . بىادبى ، هتاكى و بىاحترامى همه چيز را فرا گرفته است و من به ويژه از اين پيام كه همه والدين را احمق نشان مىدهد ، بسيار رنج مىبرم . فقط براى حفاظت از دنى ، هر روز بيش از يك ساعت را به رصد كردن برنامهها اختصاص مىدهم تا برخى از صحنههاى منفىتر را حذف كنم ، اما بعضى از روزها احساس مىكنم در حال ريختن مشتى خاك در برابر يك
هامش
( 1 )- Karen Sinclair