دزديدم . » همانگونه كه از عناوين بالا بر مىآيد ، حال و هواى اين برنامهها كافى است كه بيشتر والدين را دچار وحشت كند . آرى ، واقعياتى وجود دارد ؛ روشن است كه ما مىتوانيم والدينى را بيابيم كه جاسوسى نوجوانان خود را مىكنند يا دوستپسر دختر دوازده ساله خود را مىدزدند و درست است كه ميزبانان اين برنامهها ، با ايفاى نقش يك درمانگر خانگى ، مىكوشند راه درست را نشان دهند ، اما پيام اين نمايشها همواره منفىگرايى را منتقل مىكند . در اين برنامهها ، والدين يا نادانهايى بىمسئوليت هستند يا ديوهايى خشن .
نمايشهاى گفتمان تنها مشتى از خروار است . در پايان دهه 1990 رسانههاى گروهى ما را با كليشههايى منفى از مادران و پدران بمباران مىكنند . به نظر مىرسد هر بار كه ما تلويزيون را روشن مىكنيم ، يك فيلم سينمايى مىبينيم يا هرگاه مجلهاى را مىخوانيم ، با تحقير بىادبانه ديگرى نسبت به نقش و عملكرد والدين روبرو مىشويم . مگان روزنفلد ، از روزنامه واشنگتن پست مىگويد والدين يكى از معدود گروههاى باقىماندهاى هستند كه در ساعات پربيننده تلويزيون ، آزدانه به آنها اهانت مىشود . او اين وضعيت را تهاجم بىمنطق به والدين مىخواند و مىگويد « از يك بيننده نوعى بپرسيد كه در بيشتر نمايشها والدين چگونه به تصوير كشيده مىشوند ؟ پاسخ معمولًا اين است : « نادان » « 1 » اين تصاوير چندشآور منحصر به برنامههاى تلويزيونى پر بيننده نيست . در فيلمهاى بسيار پرطرفدارى مانند تنها
هامش
( 1 )- Megan Rosenfeld , " Father Knows Squat , " Washington post , Nov . 13 , 1994 , p . G 1 .