ابو صلاح حلبى « 1 » به اين حكم فتوا داده و علامه حلى « 2 » آن را پسنديده و آن را موافق با مذاق مذهب اماميه دانسته است . « 3 »
برخى معتقدند خصوصيتى براى زندانى بدهكار يا متهم نيست و اين حق براى هر زندانى مسلمان است ؛ « 4 » ولى ابن ادريس با اين حق مخالفت ورزيده و يا در آن توقف كرده است . « 5 » برخى از اهل سنت نيز وجود اين حق را براى زندانى منكر شدهاند . « 6 »
هيچ مانعى ندارد كه در زندان ، نماز جمعه و مراسم مذهبى برپا كنند ، بلكه بعضى در اين زمينه مىنويسند : اخبار و آثارى كه در كتابهاى تاريخى ، فرهنگى و سيره و در كتب فقهى آمده است ، دلالت مىكند مراسم عبادى - مذهبى آداب و رسوم اخلاقى و آموزشهاى قرآنى و خواندن و نوشتن ، از امور لازم و اجبارى در زندانهاى اسلامى است و على عليه السّلام زندانيانى كه شعائر دينى را ترك مىكردهاند ، تأديب و افراد ولنگار و بىتفاوت نسبت به امور دينى را تعزير مىكرد ؛ همانطور كه نسبت به امور معيشتى و بهداشتى و ديگر نيازهاى آنان كمال دقت و رسيدگى را داشت . « 7 »
هامش
( 1 ) - الكافى فى الفقة ، ج 8 ، ص 448 .
( 2 ) - المختلف ، ج 8 ، ص 410 .
( 3 ) - منتهى المطلب ، ج 1 ، ص 345 .
( 4 ) - ولاية الفقيه ، ج 2 ، ص 473 .
( 5 ) - السرائر ، ج 2 ، ص 200 .
( 6 ) - المبسوط ، ج 20 ، ص 90 ؛ بدائع الصنائع ، ج 7 ، ص 174 ؛ المحلى ، ج 5 ، ص 49 .
( 7 ) - أحكام السجون ، ص 134 ؛ تاريخ السجن الاصلاحى للفكيكى ، مجلة الاعتدال ، السنة السادسة ، العدد 1 ، موارد السجن ، ص 466 .