روايت سوم ، روايت دلائل الامامة ، ص 566 :
. . . از بصره عبدالرحمن بن اعطف بن سعد ، احمد بن مليح و حماد بن جابر ؛ اصحاب كهف كه هفت نفر بودند . . . .
اين روايت اگر صحيح هم باشد ، هيچ ربطى به احمد دجال ندارد ؛ زيرا اولا : اين افراد مردهاند و هنگام ظهور زنده شده و رجعت ميكنند ! ثانيا : اينان به همراه امام خواهند آمد نه قبل از امام . ثالثا : اينان ياران امام زمان هستند نه فرزند امام زمان ، چنان كه اين مدعِى ادعا مىكند ! علاوه بر آنكه سند روايت هم قوى نيست و خود طبرى ميگويد : اين روايت دقيقا به سند روايت اول است .
روايت چهارم ، روايت ملاحم سيد ابن طاووس ، ص 145 كه آن را از الفتن سليلى نقل كرده است :
اصبغ بن نباته گفت : اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) خطبهاى خواندند و در آن از مهدى و كسانى يادكردند كه همراه او خروج ميكنند . ابو خالد حلبى به آن حضرت گفت : او را براى ما توصيف كن اى اميرالمؤمنين ! اميرالمؤمنين فرمودند : او در صورت و سيرت شبيهترين مردم به پيامبر است ، آيا ميخواهد شما را به ياران او آگاه كنم ؟ گفتيم بله اى اميرالمؤمنين ! فرمودند : از پيامبر شنيدم كه فرمودند : اولين آنان از بصره و آخرينشان از يمامه است ، سپس اميرالمؤمنين شروع به شمردن آنان كردند و مردم مينگاشتند و فرمودند : دو مرد از بصره و يكى از اهواز و . . . تا پايان روايت كه فرمودند : پيامبر آنان را 313 نفر برايم برشمردهاند ، به اندازه ياران جنگ بدر . خداوند در كمتر از يكچشم به هم زدن آنان را از شرق و غرب زمين ، نزد كعبه جمع مىكند ، گويا من آنان را ميبينم درحاليكه پوشششان يكسان ، قدشان يكسان ، زيبايى و . . . يكسان ، گويا آنان به دنبال گمشدهاى هستند .
اين روايت هم اگر سندش صحيح باشد ، باز پيرامون ياران امام زمان ( عليه السلام ) هنگام ظهور است و هيچ سودى براى اين دجال ندارد . اگرچه سند روايت هم صحيح نيست .
دجال البصرة ( دجال بصره ) ( فارسى ) — صفحة 146
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص١٤٦