باب صد و بيستم علت آنكه محبت با اهل بيت پيغمبر ( ع ) دليل بر حلالزادگى است و دشمنى با آنها در أثر خبث ولادتست
1 - حديث كرد مرا پدرم از . . . از حضرت صادق از آباء كرام خود عليهم السّلام از حضرت رسول صلى الله عليه و آله كه ميفرمود : كسى كه دوست بدارد ما خاندان نبوت را بايد حمد كند خدا را بر أولين نعمت كه بر او ارزانى شده ، عرضكردند : اولين نعمت چيست ؟ فرمود : حلالزادگى ، و دوست نميدارد ما را مگر مؤمن حلالزاده .
2 - حديث كرد مرا . . . از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام كه ميفرمود : هر كس بصبح كند و دوستى ما را در قلب خود بيابد حمد نمايد خدا را بر ابتداى نعمت كه او عنايت شده ، عرضكردند : ابتداى نعمت كدامست ؟ فرمود : حلالزادگى .
3 - حديث نمود ما را . . . از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام كه رسول خدا صلى الله عليه و آله ميفرمود : يا على هر كه مرا و تو را و امامهايى كه از نسل تو هستند دوست بدارد بايد بر حلالزادگى خود خدا را حمد ( و شكر ) نمايد ، زيرا دوست نميدارد ما را مگر آن كسى كه حلال زاده باشد ، و ما را دشمن نميدارد مگر حرام زاده .
4 - حديث كرد ما را . . . از أبو زبير مكى كه گفت ديدم جابر ( بن عبد الله انصارى ) را در حالى كه عصائى در دست داشت و بخانهها و مجالس و مجامع انصار ميرفت و ميگفت : علىّ خير البشر فمن أبى فقد كفر ، على عليه السّلام بهترين مردم است ( از حيث علم و عدالت و اخلاق و بررسى به حال فقراء و نوع دوستى ) و هر كس قبول نداشته