( 1 )
تميم بن طرفة طايى
به سال نود و چهار به روزگار حكومت حجاج درگذشته است . محدثى مورد اعتماد و كم حديث بوده است .
حكيم بن جابر بن ابى طارق احمسى
از قبيلهء بجيله است . به دورهء خلافت وليد بن عبد الملك و پايان حكومت حجاج درگذشته است . محدثى مورد اعتماد و كم حديث بوده است .
عبد الرحمان بن اسود
ابن يزيد بن قيس بن عبد الله بن مالك بن علقمة بن سلامان بن كهل بن بكر بن عوف بن نخع .
از قبيلهء مذحج است .
گويد فضل بن دكين ، از علاء بن زهير ازدى ، از گفتهء عبد الرحمان بن اسود ما را خبر داد كه مىگفته است * پيش از آن كه به بلوغ برسم - محتلم شوم - بدون اجازه گرفتن به حضور عايشه مىرفتم . و چون سالى فرا رسيد كه محتلم شدم سلام دادم و اجازه خواستم .
صداى مرا كه دو رگه شده بود شناخت و گفت : آرى بالغ شده است و سپس با محبت گفت :
اى دشمن خويشتن بالغ شدى ؟ گفتم : آرى مادرجان . گفت : پسركم داخل شو . و چون داخل شدم روى به من كرد و در بارهء پدرم و يارانش پرسيد كه به او خبر دادم و سپس در باره چيزى - مسألهيى - كه مرا پيش او فرستاده بودند پرسيدم .
گويد عارم بن فضل ، از حماد بن زيد ، از صقعب بن زهير ، از گفتهء خود عبد الرحمان بن اسود ما را خبر داد كه مىگفته است * سالى كه محتلم شدم و به حد بلوغ رسيدم پدرم مرا پيش عايشه فرستاد كه مسألهيى از او بپرسم . من كنار حجرهء عايشه رفتم و از پس پرده او را صدا كردم . عايشه گفت : اى زبان بسته سرانجام بالغ شدى ؟ گفتم : پدرم مىپرسد چه چيزى