ذهنش به سمت لزوم اطاعت مىرود كه [ همين لزوم اطاعت چيزى است كه ] از آن ، به وجوب تعبير شده است .
و يؤيد هذا الانسباق و التبادر بالآيات التالية كه اين تبادر و سبقت گرفتن ذهن [ به سمت وجوب ] به وسيله آيات زير نيز تأييد مىشود 1 - قوله سبحانه
فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
( النور / 63 ) خداى سبحان مىفرمايد : كسانى كه از دستور خدا و رسولش نافرمانى مىكنند بايد بيمناك و نگران باشند از اينكه يا فتنهاى به آنها برسد و يا اينكه دچار عذاب دردناك شوند حيث هدد سبحانه على مخالفة الامر و التهديد دليل الوجوب چونكه در اين آيه شريفه خداوند مردم را بر مخالفت با دستورات دينى تهديد كرده [ و وعده عذاب داده است ] و البته تهديد هم دلالت بر وجوب دارد . [ به عبارت ديگر اينكه هرجا عنوان امر محقق شود مخالفت با آن امر موجب فتنه يا عذاب دردناك خواهد بود و اگر امر دلالت بر وجوب نمىكرد پس چرا بايد مخالفت با آن موجب عذاب و يا فتنه باشد ؟ بنابراين از همينجا مىفهميم كه هرجا امر محقق شد بايد آن را اطاعت كرد تا در نتيجه از عذاب و فتنه دورى شود و لذا مىگوييم امر دلالت بر وجوب دارد ] 2 - قوله سبحانه
ما مَنَعَكَ أَلَّا تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ
( الاعراف / 12 ) [ دومين مؤيد بر اينكه ماده امر دلالت بر وجوب دارد ] اين آيه شريفه است كه خطاب به شيطان مىفرمايد اى شيطان چه چيز باعث شد و جلوگيرى كرد از