آيت اللّه سبحانى مىگويند : مادهء امر ظهور در وجوب دارد و براى اثبات اين مدعى يك دليل ذكر كرده و با چند مورد ديگر آن را تأييد مىنمايند .
آن دليل ، عبارت است از تبادر .
ايشان مىگويند : وقتى كه مولى از بردهء خودش چيزى را با مادهء امر طلب كند و مثلا بگويد آمرك بكذا ، اين مادهء الف و ميم و راء بهخودىخود باعث مىشود كه ذهن شنونده به سمت همان طلب لزومى منصرف شود و به عبارت ديگر آنكه از لفظ امر ، معناى لزوم اطاعت به ذهن انسان تبادر مىكند و البته تبادر هم علامت و نشانه حقيقت است پس مىفهميم كه معناى موضوع له كلمهء امر همان طلب لزومى يا وجوب است . بعد ايشان اين تبادر و انسباق وجوب از مادهء امر را با موارد ديگرى تأييد مىنمايند كه در ضمن ترجمهء متن كتاب به آنها خواهيم پرداخت .
اذا طلب المولى من عبده شيئا بلفظ الامر هنگامى كه مولى از بردهء خودش چيزى را با لفظ امر درخواست نمايد كأن يقول آمرك بكذا مثل اينكه بگويد من تو را به فلان چيز امر مىكنم فهل يدل كلامه على الوجوب او لا ؟ آيا اين جملهء مولى دلالت بر وجوب دارد يا نه ؟ الظاهر هو الاول [ ايشان مىگويند ] ظاهرا همان اولى درست است [ يعنى مادهء امر دلالت بر وجوب دارد ] لان السامع ينتقل من سماع لفظ الامر الى لزوم الامتثال الذى يعبر عنه بالوجوب زيرا شنونده با شنيدن لفظ امر
الموجز في أصول الفقه ( فارسى ) — صفحة 141
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٤١