( 1 ) برخورد و با آن دو زد و خورد كرد و هر دو را كشت و آنان از پيامبر ( ص ) امان داشتند .
پيامبر ( ص ) ديهء آن دو را پرداخت فرمود و همان دو مرد كسانى هستند كه پيامبر ( ص ) براى پرداخت خون بهاى آنان به قبيلهء يهوديان بنى نضير رفت كه از آنان كمك بگيرد .
واقدى همچنين مىگويد : پيامبر ( ص ) عمرو بن اميه و سلمة بن اسلم بن حريش انصارى را به مكه فرستادند تا ابو سفيان را غافلگير كنند . [ 1 ] متوجه آن دو شدند و به جستجوى ايشان برآمدند ، آن دو گريختند و خود را مخفى كردند . عمرو در همان حال كه در غارى نزديك مكه خود را پنهان كرده بود توانست عبيد الله بن مالك بن عبيد الله تيمى را بكشد و نيز توانست خود را به پيكر خبيب بن عدى كه همچنان بر دار كشيده بود برساند و آن را از دار فروآورد و مردى ديگر از مشركان بنى ديل را بكشد و او مردى كشيده قامت و يك چشم بود . عمرو پس از كشتن آن مرد به مدينه و حضور پيامبر رسيد و پيامبر از آمدن او به مدينه خوشحال شدند و براى او دعاى خير فرمودند .
پيامبر ( ص ) او را با دو نامه پيش نجاشى گسيل فرمودند كه در يكى از آنها نوشته بودند ام حبيبة دختر ابو سفيان بن حرب را به ازدواج ايشان درآورد و در ديگرى از او خواسته بودند بقيه اصحاب را كه در حبشهاند به مدينه گسيل دارد . [ 2 ] نجاشى ، ام حبيبه را به همسرى پيامبر ( ص ) درآورد و اصحاب را هم با دو كشتى به حجاز گسيل داشت . عمرو بن اميه را در مدينه خانهاى در محل بازار چوب تراشان بود . عمرو بن اميه در مدينه در خلافت معاوية بن ابى سفيان درگذشت .
دحية بن خليفة
ابن فروة بن فضالة بن زيد بن امرؤ القيس بن خزرج است . نام اصلى خزرج زيد بن منات بن عامر بن بكر بن عامر اكبر بن بكر بن عوف بن عذرة بن زيد اللات بن رفيدة بن ثور بن كلب بن وبرة بن تغلب بن حلوان بن عمران بن الحاف بن قضاعة است . دحيه هم از كسانى است كه از
هامش
[ 1 ] . براى اطلاع بيشتر در مورد سريه بئر معونة و مأموريت عمرو بن اميه به ترجمهء مغازى ، ج 1 ، ص 254 و نهاية الارب ، ج 2 ، ص 191 ، مراجعه فرماييد - م .
[ 2 ] . براى اطلاع بيشتر در مورد اين نامهها به وثائق ، « نامههاى حضرت ختمى مرتبت و خلفاى راشدين » ، تهران ، چاپ 1365 ، ص 82 ، مراجعه شود - م .