( 1 ) ابن عبّاس مىگويد و اگر پيامبر ( ص ) مىخواست كه آن را بداند ، مىدانست .
عبيد اللّه بن موسى عبسى [ 1 ] گويد اسرائيل از ابو اسحاق ، از عمرو بن ميمون ، از عبد اللّه نقل مىكند كه * آن آيه را چنين مىخواند « و عاد را و ثمود را ، و كسانى كه پس از ايشان بودند كسى جز خداوند ايشان را نمىداند و نسب شناسان دروغ مىگويند . »
هشام بن محمد از قول پدرش نقل مىكرد كه مىگفته است * ميان معد و اسماعيل ( ع ) سى و چند نسل فاصله بوده است ولى آنها را نمىشمرد و تصديق هم نمىكرد و شايد هم حديث ابو صالح از ابن عبّاس را شنيده بود كه پيامبر ( ص ) چون به معد مىرسيده است از شمردن ديگران خوددارى مىفرموده است ، او هم نام نمىبرد .
هشام مىگويد * كسى از قول پدرم نقل مىكرد ، و خود من نشنيدم ، كه او بقيهء نسب را چنين مىشمرده است : معدّ بن عدنان بن ادد بن هميسع بن سلامان بن عوص بن يوز بن قموال بن ابىّ بن عوّام بن ناشد بن خزا بن بلداس بن تدلاف بن طابخ بن جاحم بن ناحش بن ماخى بن عيفى بن عبقر بن عبيد بن دعا بن حمدان بن سنبر بن يثربى بن نحزن بن يلحن بن ارعوى بن عيفى بن ديشان بن عيصر بن اقناد بن ابهام بن مقصى بن ناحث بن زارح بن شمّى بن مزّى بن عوص بن عرّام بن قيذر بن اسماعيل بن ابراهيم ( ص ) .
هشام بن محمد گويد * مردى از اهل تدمر [ 2 ] كه كنيهاش ابو يعقوب بود و از يهوديان مسلمان شده بود و كتابهاى يهوديان را خوانده از علوم ايشان اطلاع داشت مىگفت كه بورخ بن فاريّا نويسندهء « ارميا » نسب معدّ بن عدنان را نوشته و در كتابهاى ايشان ثبت كرده است و اين مطلب را دانشمندان و علماى اهل كتاب هم در آثار خود ثبت كردهاند و نامهاى ثبت شده در آن نزديك به همين نامهاست و احتمالا اختلافاتى كه ديده مىشود از لحاظ لغوى است زيرا اين اسامى از عبرانى ترجمه شده است .
هشام بن محمد مىگويد * شنيدم كسى مىگفت ، معدّ در روزگار عيسى ( ع ) مىزيسته نسب او چنين است : معدّ بن عدنان بن ادد بن زيد بن يقدر بن يقدم بن امين بن منحر بن صابوح بن هميسع بن يشجب بن يعرب بن عوّام بن نبت بن سلمان بن حمل بن قيذر بن اسماعيل بن ابراهيم ( ع ) . گويد : برخى از نسب شناسان عوام را پيش از هميسع دانسته و
هامش
[ 1 ] . عبسى ، منسوب به قبيله عبس . - م .
[ 2 ] . تدمر ، شهركى در شام از اعمال حمص و در مشرق آن قرار دارد و بيشتر سرزمين آن شورهزار است ، رك : تقويم البلدان ، ترجمهء استاد عبد المحمد آيتى ، انتشارات بنياد فرهنگ ، 1349 شمسى ، ص 120 . - م .