- 3 -
( 1 ) محمود بن غيلان « 1 » ، از حفص بن عمر بن عبيد كه همان طنافسى است ، از زهير « 2 » پدر خيثمه ، از حميد طويل ، از انس براى ما نقل كرد كه مىگفته است : انگشترى رسول خدا از نقره و نگين آن هم از سر خود نقره بود . « 3 »
- 4 -
( 2 ) اسحاق بن منصور ، از معاذ بن هشام ، از پدرش ، از قتادة ، از انس نقل مىكرد كه مىگفته است : هنگامى كه رسول خدا صلى اللّه عليه و سلم اراده فرمود براى پادشاهان عجم نامه بنويسد ، به آن حضرت گفته شد آنان جز نامههايى را كه مهر شده باشد ، نمىپذيرند . پيامبر فرمان داد براى او انگشترى - مهرى - ساخته شد كه گويى هم اكنون به سپيدى و رخشندگى آن در دست او مىنگرم . « 4 »
- 5 -
( 3 ) محمّد بن يحيى ، از محمد بن عبد الله انصارى « 5 » ، از قول پدرش عبد الله ، از ثمامة « 6 » ، از انس بن مالك براى ما نقل كرد كه مىگفته : نقش انگشترى ، مهر ، رسول خدا صلى اللّه عليه و سلم ، محمد رسول الله بود و در سه سطر نوشته شده بود ، محمد در يك سطر ، رسول در يك سطر ، الله
هامش
( 1 ) . در شرح عبد الرءوف مناوى ، نام اين راوى به صورت محمد چاپ شده است كه بدون ترديد اشتباه است .
( 2 ) . يعنى زهير بن معاوية بن خديج كه ساكن منطقه جزيره بوده است . او به سال 173 هجرى درگذشته است و گروه بسيارى احاديث او را نقل كردهاند .
( 3 ) . ابن سعد هم اين روايت را از قول زهير ، از حميد ، از انس آورده است . به طبقات ، ترجمهء جلد اول ، صفحهء 468 ، مراجعه فرماييد و گفته شده است اين انگشترى را خالد بن عاص براى رسول خدا آورده است .
( 4 ) . ابن سعد ، اين روايت را با دو سلسله سند از انس بن مالك نقل كرده است با اين تفاوت كه در روايت او ، به جاى كلمهء عجم ، قيصر يا روميان آمده است . به طبقات ، ترجمهء جلد اول ، صفحهء 467 ، مراجعه فرماييد . نويرى هم در نهاية الارب ( ترجمهء جلد سوم ، صفحهء 259 ) به اين موضوع اشاره كرده است . سرانجام هم گويا همين انگشتر از دست عثمان به چاه اريس افتاده و هر چه جستجو كردهاند ، آن را به دست نياوردهاند .
( 5 ) . اين شخص نوادهء انس بن مالك است . قاضى بصره و از لحاظ حديث مورد اعتماد بوده و به سال 215 هجرى درگذشته است و گروه بسيارى احاديث او را نقل كردهاند .
( 6 ) . ثمامة هم نوه انس بن مالك است . هر شش مؤلف صحاح ، احاديث او را نقل كردهاند . او هم قاضى بصره بوده است و حدود سال 110 هجرى درگذشته است . ذهبى ذيل شماره 1396 در ميزان الاعتدال ، جلد اول ، صفحهء 373 ، او را معرفى كرده است .