تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الشمائل المحمدية ( شمائل النبي ) ( فارسي ) — صفحة 157

مساهمون:

ص١٥٧

- 3 -

( 1 ) عيسى بن عثمان بن عيسى رملى « 1 » از قول عمويش يحيى بن عيسى رملى ، از اعمش ، از ابو صالح ، از ابو هريره براى ما نقل كرد كه مىگفته است : پيامبر صلى اللّه عليه و سلم چندان نماز شب گزارد كه پاهايش ورم كرد . به ايشان گفته شد چنين رفتار مىكنى و حال آنكه خداوند گناهان گذشته و آينده‌ات را بخشيده است ؟ فرمود : آيا بندهء سپاسگزارى نباشم .

- 4 -

( 2 ) محمد بن بشّار ، از محمد بن جعفر ، از ابو اسحاق ، از اسود بن يزيد براى ما نقل كرد كه گفته از عايشه در مورد چگونگى نماز شب پيامبر صلى اللّه عليه و سلم پرسيدم ، گفت : معمولا پس از نماز عشاء در آغاز شب مىخوابيد و سپس برمىخاست و نماز مىگزارد . چون نزديك سحر مىشد ، نماز وتر خود را مىگزارد و آنگاه در بستر خود مىآرميد . اگر مىخواست با همسر خويش گرد مىآمد و همين كه آواى اذان را مىشنيد ، شتابان از جاى برمىخاست . اگر لازم بود غسل كند ، چنان مىكرد و گرنه وضو مىگرفت و براى نماز صبح به سوى مسجد بيرون مىشد . « 2 »

- 5 -

( 3 ) قتيبة بن سعيد ، از مالك بن انس ، و اسحاق بن موسى انصارى هم از معن ، از مالك بن انس ، از مخرمة بن سليمان ، از كريب ، از ابن عباس نقل مىكند كه مىگفته است : شبى در خانه ميمونه همسر پيامبر صلى اللّه عليه و سلم كه خاله ابن عباس بوده است ماندم . پيامبر صلى اللّه عليه و سلم در طول بستر استراحت فرمود و من در عرض آن - يعنى ابن عباس به رعايت ادب پايين پاى پيامبر صلى اللّه عليه و سلم خفته است . پيامبر صلى اللّه عليه و سلم تا نزديك نيمه شب يعنى اندكى پيش يا پس از آن خوابيد و سپس بيدار شد و دست بر چهره خود كشيد - چشمهاى خود را ماليد . آنگاه ده آيه آخر سوره آل عمران را تلاوت فرمود و سپس از جاى برخاست و از مشكى آويخته ، به بهترين وجه وضو ساخت . آنگاه به نماز ايستاد . من هم برخاستم و وضو
هامش
( 1 ) . عيسى بن عثمان ، از مردم كوفه و ساكن رمله و از محدثان شيعه است كه بخارى و مسلم و ابن ماجه هم احاديث او را نقل كرده‌اند . ( 2 ) . اين حديث را از قول همين اسود بن يزيد ، بخارى در باب تهجد و مسلم در باب نماز شب نقل كرده‌اند . به اللؤلؤ و المرجان فيما اتفق عليه الشيخان ، استاد محمد فؤاد عبد الباقى ، جلد اول ، صفحهء 143 مراجعه فرماييد .
الشمائل المحمدية ( شمائل النبي ) ( فارسي ) — صفحة 157 | محمود مهدوى دامغانى / الترمذي