( 1 ) آتش بزنند .
آن دو چند خرما بن كوتاه از نخلستانهاى عُريض را به آتش كشيدند و گريختند و ابو سفيان و ياران او هم ترسان و شتابان بسوى مكه بازگشتند .
پيامبر ( ص ) همراه گروهى از مسلمانان به تعقيب ايشان پرداخت تا به محل قرقره الكُدر [ 66 ] رسيدند كه به آنها دسترس نيافت و مراجعت فرمود .
ابو الاسود هم از عروة نقل مىكند كه پس از مراجعت مشركان از جنگ بدر و كشته شدن سران ايشان ، ابو سفيان نذر كرد كه روغن بر سر خود نمالد و با همسر خويش تماس نگيرد تا وقتى كه با پيامبر جنگ كند ، ولى مردم كه شاهد عذاب الهى بودند چنان كه او ميخواست گردش جمع نشدند ، اين بود كه فقط با سى سوار حركت نمود كه به حساب خود از عهدهء نذر و سوگند خويش برآيد .
آنها به راه افتادند تا در منطقهء نَبْت فرود آمده و آهنگ عُريض نمودند ، پيامبر و مسلمانان به فريادخواهى برخاستند و سوار شدند و به تعقيب آنها پرداختند و آنها گريختند و زاد و توشهء خود را رها نمودند و اين جنگ « غزوهء سويق » ناميده شد .
يونس بن بكير هم از ابن اسحق نقل مىكند كه ابو سفيان جنگ سويق را در ماه ذى حجّه انجام داده است .
و ابن اسحق مىگويد برايم از قول عبيد اللّه بن كعب بن مالك نقل كردند كه دربارهء اين جنگ چنين مىگفته است . چون ابو سفيان به مكه برگشت و گريختگان قريش هم از بدر بازگشتند ، ابو سفيان نذر كرد كه غسل جنابت انجام ندهد تا با محمد ( ص ) جنگ نمايد .
او با دويست سوار از مكه بيرون آمد تا از عهدهء نذر و سوگند خود بيرون آيد نجديه را پيمود و كنار وادى نبت كه با مدينه يك چاپار و يا همان حدود فاصله دارد فرود آمد ، سپس شبانه به راه افتاد و ميان قبيله بنى نضير فرود آمد و به سراغ
هامش
[ ( 66 ) ] - نام ناحيهاى است كه ميان آن و مدينه هشت منزل فاصله است ( از حواشى سيره ابن هشام ص 48 ج 3 ) .