( 1 ) عبد الله بن رواحه بود ، عتبه و همراهانش پرسيدند شما كيستيد ؟ گفتند از انصاريم ، آنها گفتند ما را به شما نيازى نيست و يكى از ايشان فرياد برآورد كه اى محمد افرادى كه شايستهء جنگ با ما و از خويشان ما باشند به جنگ بفرست و پيامبر ( ص ) به حمزه و على و عبيده دستور فرمود كه به جنگ بروند ، چون ايشان برخاستند و نزديك آنها رسيدند ، آنها گفتند آرى شما هماوردانى گرامى هستيد ، عبيده با عتبه مبارزه كرد كه هر كدام به ديگرى ضرباتى زد و يك دگر را مجروح ساختند ، حمزه شيبه را جابجا بقتل رساند و على ( ع ) وليد را جابجا كشت ، آن گاه على و حمزه هم به عتبه حمله بردند و او را كشتند و عبيده را كه مجروح شده بود با خود بردند .
از ابو ذر روايت است كه آيهء
هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ
« اين دو گروه دشمن خصومت كردند در پروردگارشان » قسمتى از آيهء 20 سورهء 22 در شأن على ( ع ) و حمزه و عبيده نازل شده است و اين روايت را مسلم و بخارى هر دو در صحيح خود آوردهاند .
قيس بن عباد هم مىگويد على ( ع ) و حمزه و عبيده با عتبه و شيبه و وليد مبارزه كردند و اين آيه در شأن ايشان نازل شد . و همو مىگويد على فرمود من نخستين كسى هستم كه در قيامت در پيشگاه الهى زانو به زمين خواهم زد و با دشمنان مخاصمه خواهم نمود و به همين آيه استشهاد كرد . و بخارى در صحيح خود اين موضوع را از معتمر روايت كرده است .
طلب پيروزى كردن ابو جهل هنگام برخورد با مسلمانان و گفتار او يا ديگرى كه در مكه گفته بود پروردگارا اگر اين همان حقى است كه از جانب تو است بر ما از آسمان سنگ ببار و يا بياور براى ما عذابى دردناك [ 55 ] و اينكه خدا در روز بدر ايشان را با شمشير عذاب نمود .
ابن اسحق با اسناد خود روايت مىكند كه آن كسى كه در روز بدر از خداوند متعال طلب پيروزى مىكرد ابو جهل بود كه چون دو سپاه بيكدگر رسيدند او گفت پروردگارا هر كدام از ما را كه بيشتر قطع رحم كردهايم و پيوند
هامش
[ ( 55 ) ] - آيهء 33 از سورهء هشتم .