مجهول و نايب فاعل .
لو حرف شرطى است كه در زمان ماضى است و كم است به عقب درآوردن « لو » را ، فعل مستقبلى ، لكن قبول شده است ( جواز آن ) .
710
و هي فى الاختصاص بالفعل كإن * لكنّ لو انّ بها قد تقترن
عاطفه ، مبتدا ، متعلق به متعلّق خبر ، متعلق به الاختصاص ، جار و مجرور متعلق به محذوف خبر ، حرف مشبهة بالفعل ، لفظ « لو » اسم لكنّ ، لفظ « أنّ » مبتدا ، متعلق به تقترن ، حرف تقليل ، فعل و فاعل جمله خبر و جملهء اسميه خبر لكنّ .
و حرف « لو » در اختصاص داشتن به فعل ، مثل ان شرطيه است ، لكن حرف لو ، حرف أنّ ، به آن گاهى مقترن و چسبيده است .
711
و ان مضارع تلاها صرفا * الى المضيّ نحو لو يفى كفى
عاطفه ، حرف شرط ، فاعل فعلى كه به روش تفسير محذوف است ، فعل و فاعل و مفعول جملهء مفسّره ، ماضى مجهول جواب شرط و نايب فاعل و الف اطلاق ، متعلق به ماضى ، خبر براى مبتداى محذوف ، حرف شرط غير جازم ، فعل شرط و فاعل ، فعل جواب شرط و فاعل .
جملهء شرطيه محلا مجرور مضاف اليه نحو به تقدير مضاف محذوف ( نحو قولك ) .
و اگر فعل مضارع ، به عقب درآيد حرف لو را ، نقل داده مىشود به معناى ماضى ، مثل لو يفى كفى ( اگر وفا كرده بود ، كافى مىبود ) .
چكيدهء بحث لو شرطيه اقسام لو
1 - حرف مصدرى : در جائى كه أن مصدرى بتواند بهجاى آن واقع شود .
2 - حرف شرط : غالبا دلالت بر امتناع دارد ، اگرچه گاهى براى مجرّد تعليق به كار مىرود .
لو امتناعيه در شرطى است كه غالبا همراه با فعل ماضى است و دلالت بر امتناع جواب ، به