نظر برخى از اساتيد ما اين بود كه قرآن كريم نياز به تفسير ندارد ، مگر بعضى از الفاظ نا آشنايش بر خواننده ، كه براى روشن شدن آن بايد به كتب لغت و امثال آن رجوع كند ، و مگر پارهاى از آيات احكام و مجملاتى كه سنّت آن را بيان كرده است و پيامبر ( ص ) با سخن و عملش ، اهداف و اغراض آن را توضيح داده است ، و در غير اينها نيازى به بيان ندارد ، مگر اين كه متشابه باشد و با سنّت صحيح بيان نشده باشد . كه ديگر تفسيرى ندارد ، به هر حال سزاوار است كه خوانندهء كتاب خدا ، سخن آنان را كه قدم در دانش استوار كردهاند بر زبان جارى كند :
. . . آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ
« ما بدان ايمان آوردهايم ، همه از جانب پروردگار ماست ، و جز خردمندان پند نمىگيرند ، اى پروردگار ما ، از آن پس كه ما را هدايت كردهاى ، دلهاى ما را به باطل متمايل مكن ، و رحمت خود را بر ما ارزانى دار ، كه تو بخشايندهاى . » 1
اين نظر استاد بزرگ ما است ، و بى ترديد ريشهء قرآنى دارد ، زيرا قرآن خود را به مبين - يعنى آشكارى كه نياز به توضيح ندارد - توصيف كرده است ، و از آياتش نيز به « بينات » ياد كرده است ، و مىفرمايد :