بى دروغ ، و چون وقت فرمان قهر ما رسيد تنها صالح و مؤمنان به او را به رحمت ويژهء خود از بلاى آن روز نجات داديم . بدرستى كه خداى تو تواناى غالب است ، و آنگاه ستمگران را شبانگاه صيحهء عذاب آسمانى گرفت ، كه پگاهان در خانههايشان همه افتاده و مرده بودند ، مثل آن كه هرگز در آن خانهها نبودند ، آگاه باشيد كه قوم ثمود به پروردگار خود كافر شدند بدانيد كه ثمود از رحمت ابدى حقّ دور شدند » 21 آرى خداوند معجزهاى را همراه صالح ( ع ) فرستاد تا با آن تحدّى كند و صدق رسالتش آشكار شود و آن شترى بود كه به دستور خدا نوشيدن آب چشمه بين او و قوم ثمود به طور معيّن تقسيم شده بود ، البته تحدّى به اين نبود كه آنان مثل شتر را بيافرينند ، بلكه به آنان خبر داد كه اگر آزارى به شتر رسانند ، دچار عذاب خدا خواهند شد و آنان شتر را پى كردند ، پس صالح از طرف خدا به آنان بيم داد كه پس از سه روز شاهد عذاب خواهند بود و چنين هم شد .
اينك به معجزهاى كه خداوند آن را به دست حضرت لوط ( ع ) عملى ساخت مىپردازيم ، خداوند او را به سوى مردمى فرستاد كه هيچ حيوانى چون آنان در فساد غوطهور نشده بود ، آنان فطرت خود را زير پا گذاشته بودند ، لوط ( ع ) مىخواست آنان را پاكيزه كند و به فطرت راستينى كه خداوند همه را بر اساس آن آفريده است برگرداند ، ولى چون به دعوت حقّ پاسخ مثبت ندادند و به گمراهى خود ادامه دادند ، خداوند دستور داد آن حضرت شبانگاه با خاندانش به جز همسرش - كه از مشركان بود - بيرون روند و صبحگاهان بود كه عذاب خدا بر آنان نازل شد و ديار آنان را زير و رو كرد و بر سر آنان سنگهايى از گل سخت بر هم نهاده شده فرو ريخت .
همزمان با لوط ( ع ) ، ابراهيم ( ع ) نيز مىزيست ، از اينرو فرشتگانى كه ديار قوم لوط را زير و رو كرده بودند به سراغ ابراهيم ( ع ) آمدند در حالى كه معجزهاى نيز از آنان آشكار شد ، خداوند در اين زمينه مىفرمايد :
وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِيمَ بِالْبُشْرى قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ فَلَمَّا رَأى أَيْدِيَهُمْ لا تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قالُوا لا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمِ لُوطٍ وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْناها