هامش
ابن قولويه از كعب الأحبار روايت كرده است كه : أول كسى كه لعنت نمود بر قاتلان حسين بن علي ، إبراهيم خليل الرحمان بود وامر كرد فرزندان خودرا وعهد وپيمان از ايشان گرفت كه پيوسته اورا لعنت كنند . وبعد از آن حضرت موسى اورا لعنت كرد وامر كرد أمت خودرا به آن . پس لعنت كرد اورا داوود عليه السلام وامر نمود بني إسرائيل را . پس لعنت كرد اورا حضرت عيسى وبسيار مىگفت بني إسرائيل را كه لعنت كنند بر قاتلان حسين . اگر زمان اورا دريابيد ، در خدمت أو جهاد نماييد كه كسى كه با أو شهيد شود ، چنان است كه با پيغمبر شهيد شده است . وگويا آن نقطه كه در آن مدفون خواهد شد ، در نظر من است . وهيچ پيغمبرى نيست ، مگر آن كه به زيارة كربلا رفته است ودر آن جا توقف نموده است وآن زمين مبارك را خطاب كرده است كه : تويى بقعهاى كه خير تو بسيار است ، وماه تابان امامت در تو مدفون خواهد شد .
مجلسي ، جلاء العيون ، / 575
همانا در كامل الزيارة سند به كعب الأحبار مىرساند كه گفت : أول كسى كه لعن كرد قاتل حسين را ، إبراهيم خليل بود وأو فرزندان خودرا به لعن قاتل آن حضرت امر فرمود واز ايشان عهد بستد ، واز پس أو موسى بن عمران بدينگونه كار كرد . آن گاه داوود بنىاسرائيل را به لعن قاتل حسين فرمان داد . چون نوبت به عيسى على نبينا وآله وعليه السلام رسيد ،
قال : « يا بني إسرائيل ! العنوا قاتله ، وإن أدركتم أيّامه فلا تجلسوا عنه ، فإنّ الشّهيد معه كالشّهيد مع الأنبياء مقبل غير مدبر ، وكأنِّي أنظر إلى بقعته وما من نبيّ إلّاوقد زار كربلاء ووقف عليها ، وقال : إنّك لبقعة كثيرة الخير ، فيك يدفن القمر الأزهر » .
فرمود : « اى جماعت بني إسرائيل ! لعن كنيد قاتل حسين را واگر زمان اورا دريافتيد ، از ملازمت ركاب أو تقاعد نجوييد . همانا شهيد در راه أو همانند كسى است كه در جهاد مقبل غير مدبر باشد ودر ركاب پيغمبران شهيد شود . كأنه نگرانم به سوى بقعهء أو كه هيچ پيغمبرى نيست ، الا آن كه حاضر زيارة أو شود واعتكاف كند وگويد : تو بقعهء كثير الخيري ؛ زيرا كه ماه درخشان در تو مدفون است . »
سپهر ، ناسخ التواريخ سيدالشهدا عليه السلام ، 4 / 94 - 95