هامش
- من نزديك أو رفتم . دست مرا گرفت ومرا به خود چسباند ومعانقه اى طولانى با من كرد . پس مرا واگذاشت وگفت : « اى موسى ! بنشين ، باكى بر تو نيست . »
پس من به أو نظر كردم ، ديدم كه أشك از دو چشم أو جارى شد . چون به خود آمدم ، گفت : « راست گفتى ودرست فرموده جد تو . خون من به جوش آمد ورگهاى من به حركت آمد ورقّت بر من دست داد وأشك از دو چشمم روان شد ومن خيال دارم كه سؤال كنم از تو چيزهايى را كه تا به حال از كسى سؤال نكرده أم در سينهء من گره شده وسينهء من از آنها گرفته است . پس اگر در اين مسائل جواب مرا مىدهى ، ذهن خود را از شوائب وخيالاتى كه در حق تو كردهام ، خالى مىكنم وقول كسى را در حق تو قبول نمىكنم وچنين به من رسيده است كه تو هرگز دروغ نمىگويى . پس به راستى ودرستى جواب بده مرا آن چه از تو سؤال مىكنم از چيزهايى كه در قلب من است . »
من به أو گفتم : « آن چه مىدانم به تو خبر مىدهم ، اگر أمان دهى مرا . »
گفت : « أمان مر تورا است اگر راست بگويى وترك كنى تقيه را كه بنىفاطمه به آن معروفند وهميشه تقيه مىكنند . »
پس من گفتم : « يا أمير المؤمنين ! هر چه خواهى سؤال كن . »
گفت : « خبر بده مرا كه از چه سبب شما را مزيت وفضيلت بر ماست وحال آن كه ما وشما از شاخهء يك درخت وفرزندان عبد المطلب هستيم وما وشما يكى هستيم . ما از أولاد عباس هستيم وشما از فرزندان ابىطالب وحال اين كه اين دو نفر دو عم رسول خدا هستند وقرابت وخويشى اين دو نفر نسبت به آن جناب مساوى است ؟ »
من گفتم : « نسبت به آن جناب نزديك تر هستيم . »
گفت : « چگونه مىشود ؟ »
گفتم : « به جهت اين كه عبداللَّه پدر رسول خدا با أبو طالب از يك پدر ويك مادرند وجد شما عباس از مادر عبداللَّه وأبو طالب نيست . »
گفت : « چرا شما ادعا مىكنيد كه وارث پيغمبر هستيد وحال اين كه عم حاجب ومانع است از ارث بردن پسر عم . زماني كه رسول خدا وفات كرد ، أبو طالب وفات كرده بود پيش از آن جناب وعباس عم أو بعد از زمان وفات پيغمبر زنده بود . »
پس گفتم : « أمير المؤمنين بايد عفو كند مرا از اين مسأله وسؤال كند از من هرچه سواي اين مسأله باشد . »
گفت : « نخواهد شد مگر آن كه جواب دهى مرا در اين مسأله . »
من گفتم : « أمان ده مرا . »
گفت : « أمان دادم تورا قبل از سخن گفتن من با تو . »
پس من گفتم : « در فرمودهء علىبن أبي طالب است كه با وجود فرزند صلبي ، چه پسر باشد چه دختر ، از -