فأوحى اللَّه إليه : « يَعِدُهُمْ وَيُمَنِّيهِمْ وما يَعِدُهُمُ الشّيْطانُ إلّاغُرُوراً » « 1 » .
قال : حسبي .
فصار اللّعين ضدّاً لآدم عليه السلام وولده من ذلك الوقت . « 2 »
المسعودي ، إثبات الوصيّة ، / 20 - 21
هامش
( 1 ) - [ النِّساء : 4 / 120 ] .
( 2 ) - مكث آدم عليه السلام در بهشت چنان كه روايت شده مدّت هفت ساعت از ساعتهاى دنيا بوده است .
روايت شده كه آدم عليه السلام قبل از ظهر داخل بهشت شد وقبل از غروب آفتاب خارج شد . بهشتى كه آدم عليه السلام را از آن خارج كردند آفتاب وماهتاب در آن طلوع مىكردند ، اگر بهشت جاودان بود هرگز از آن خارج نمىشد .
موقعى كه از ( طعم ) شجرهء بهشت چشيد ، بهترين لباس ونفيس ترين جواهرات كه زينت آن حضرت بود از أو گرفته شد ، آن گاه ( عورات خود را ) با برگ درخت موز مستور نمود ، خداى عز وجل ملائكة را به اخراج آن حضرت مأمور كرد ، همين كه ملائكة دست آن حضرت را گرفتند كه اورا خارج كنند گفت :
اللَّهمّ بحقِّ محمّد وعليّ والحسن والحسين .
خطاب رسيد : « بايد در زمين نزول كنى تا توبهء تورا قبول كنم ! »
آن حضرت به زمين هبوط كرد ومقدارى از حمرات ( يا حمزات ) 1 با آن حضرت به زمين آمد ، وقتي كه در زمين أقامت كرد ونظري به زمين انداخت ، إبليس را ديد كه در آمدن به زمين بر أو سبقت گرفته است .
روايت شده كه آدم عليه السلام از درختى بالا نمىرفت مگر اين كه إبليس هم از درختى نظير آن بالا مىرفت . پس آدم عليه السلام دست به دعا بلند كرد وگفت : « بار خدايا تو مىدانى كه من طاقت ( مقاومت با ) إبليس را ندارم ودر جوار تو هستم وتو إبليس را به زمين فرستادى كه من طاقت ( دفاع ) اورا داشته باشم . »
خطاب رسيد : « يا آدم ! من در مقابل يك گناه ، يك جزاء مىدهم ولى در مقابل يك حسنه ( 10 ) إلى ( 700 ) حسنه جزاء خواهم داد . »
عرض كرد : « پروردگارا بيش از اين به من عطا فرما . »
خطاب رسيد : « هيچ يك از فرزندان تو به اندازهء كوههاى عالم گناه نمىكند مگر اين كه پس از توبه كردن من گناهان اورا مىآمرزم . »
عرض كرد : « بار خدايا از اين هم بيشتر به من عنايت فرما . »
خطاب آمد : « كليهء گناهان را مىآمرزم وهيچ باكى ندارم . »
إبليس گفت : « خدايا بين من وآدم عليه السلام حائل برقرار شد ومرا از ( اغواى ) آدم ممنوع كردى . »
خطاب رسيد : « براي آدم عليه السلام فرزندى به وجود نمىآيد مگر اين كه براي تو دو فرزند ايجاد مىشود . » -