هامش
- فرمود : « سپاس خداوندى را كه شما را همانند بزرگان بنىاسرائيل ساخت ورزق شما را از جنات نعيم عطا فرمود . »
آنگاه حسن را گفت : « از اين اشيا بخور وبرادر وپدر ومادررا بخوران ونصيبهاى از براي جدت بگذار . »
پس حسن برفت وأهل بيت همواره از اين اشيا مىخوردند ، لكن به جاى خود عود مىكرد وكاسته نمىگشت . گاهى كه رسول خداى از اين جهان به سراى ديگر تحويل داد ، بطيخ ديگرگون شد وچون آن را بخوردند ، ديگر عود نكرد . وچون فاطمه جهان را بدرود كرد ، نار متغير شد . آن را بخوردند ، ديگر عود نكرد . وچون أمير المؤمنين درگذشت بهى را بخوردند ، ديگر باز نگشت . حسين عليه السلام مىفرمايد : آن سيبها با من وبرادرم حسن بود . چون حسن خواست به سراى ديگر شود ، آن سيب را كه در فراز سر أو بود ، متغير ديدم ، بخوردم وديگر باز نشد . »
أبى محيص گويد : در كربلا ملازم جيش عمر بن سعد بودم . چون عطش بر حسين غلبه كرد ، آن سيب را برآورد وببوييد . چون شهيد شد ، بشتافتم وچند كه فحص كردم ، آن سيب را نيافتم وبانگى از جماعتى گوش رد من شد . ايشان را مىديدم ، لكن بديشان نمىتوانستم رسيد .
« إنّ الملائكة تلذّذ بروايحها عند قبره عند طلوع الفجر وقيام النّهار » .
يعنى ، « فرشتگان در بامدادان وچاشتگاهان از رايحهء آن بهرهمند مىشوند . »
واين حديث به روايات مختلفه ديده شده ، چنان كه أبو موسى در كتاب فضايل البتول كه از مصنفات اوست مىنويسد كه : جبرئيل دو سيب ودو نار ودو بهى حسنين عليهما السلام را آورد وأهل بيت مىخوردند وعود مىكرد ، بعد از وفات فاطمه نار وبهى متغير شد ودو سيب با حسن وحسين به جاى ماند .
« فمَنْ زار الحسين بالأسحار من مخلصي شيعته ، وجد ريحتها » .
يعنى ، « هر كس از شيعيان مخلص حسين عليه السلام ، سحرگاهان قبر مباركش را زيارة كند ، استشمام بوى سيب خواهد نمود . »
سپهر ، ناسخ التواريخ سيدالشهدا عليه السلام ، 4 / 40 - 41