وفي المشكاة « 1 » : عن يعلى ، قال :
إنّ حسناً وحسيناً استبقا إلى رسول اللَّه صلى الله عليه وآله وسلم ، فضمّهما إليه وقال : إنّ الولد مبخلة ومجبنة . ( رواه أحمد ) . « 2 »
القندوزي ، ينابيع المودّة ، 2 / 39 رقم 24
هامش
( 1 ) - مشكاة المصابيح ، 3 / 1329 ، باب المصافحة والمعانقة ، حديث 4692 .
( 2 ) - ونيز در خبر است كه رسول خداى در منبر قرائت خطبه مىفرمود ، ناگاه حسين ( عليه السلام ) به مسجد درآمد وپاى مباركش به دامن در پيچيد ودر افتاد وبگريست . رسول خدا از منبر فرود شد واورا برگرفت .
وقال : « قاتلَ اللَّهُ الشّيطانَ إنّ الولد لفتنة ، والّذي نفسي بيده ما دريت أنِّي نزلت عن منبري » .
فرمود : « خداوند شيطان را بكشد . همانا فرزند فتنهاى است . سوگند به آن كس كه جان من در دست اوست ، ندانستم چگونه از منبر فرود شدم ! »
سپهر ، ناسخ التواريخ سيد الشهدا عليه السلام ، 1 / 41 - 42
وديگرى يحيىبن ابىكثير وسفيان بن عينيه به اسناد خود حديث مىكنند كه يك روز رسول خدا گاهى كه در منبر جاى داشت ، بانگ گريهء حسن وحسين را بشنيد ، از روى فزع برخاست وثمّ قال : « أيّها النّاس ما الولد إلّافتنة ، لقد قمت إليهما وما معي عقلي » .
فرمود : « هان اى مردم ! بدانيد كه فرزند جز فتنه نيست . هر آينه من از بانگ گريهء حسين برخاستم وعقل من با من نبود . »
سپهر ، ناسخ التواريخ سيد الشهدا عليه السلام ، 1 / 68 ، ناسخ التواريخ امام حسن عليه السلام ، 1 / 138
ديگر خرگوشى در كتاب لوامع وشرف النبي ، وسمعانى در فضايل ، وترمذى در جامع ، وثعلبى در كشف ، وواحدى در وسيط ، وأحمد بن حنبل در فضايل ، وجماعتى سند به عبداللَّه بن بريده مىرسانند ، كه از پدر خود روايت مىكند كه : رسول خداى در منبر خطبه قرائت مىفرمود ، ناگاه حسن وحسين به مسجد در آمدند وپيراهن احمر دربر داشتند ، در عرض راه لغزشى كردند ودرافتادند . رسول خداى قطع سخن فرمود وبه عجلت از منبر فرود شد وهر دو تن را برگرفت ودر نزد خود جاى داد وفرمود :
« واعْلَموا أنّما أمْوالُكُمْ وأولادُكُم فِتْنَةٌ وأنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أجْرٌ عَظِيمٌ .
وأبو طالب الحارثي در كتاب « قوة القلوب » ، اين حديث مخصوص به امام حسين ( عليه السلام ) دانسته .
سپهر ، ناسخ التواريخ سيد الشهدا عليه السلام ، 1 / 70 - 71 ، ناسخ التواريخ امام حسن عليه السلام ، 1 / 138