هامش
آنگاه فرمود : « بارخدايا ! همانا جعفر در راه حق شهيد شد وبه بهترين اجر ومقام نائل گرديد . تو اورا به اخلاف نيك واعقاب پسنديده نائل وبهرهور فرماى . »
عبداللَّه گويد : « آنگاه رسول خدا مرا با خود به مسجد برد وبر منبر بالا رفت ومرا در پله فروتر نشانيد وفرمود : « ألا إنّ جعفراً قد استشهد وقد جعل اللَّه له جناحين يطير بهما في الجنّة . »
پس رسول خدا مرا با خود به سراى خويش برد وتا سه روز ما را طعام همى داد واز آن پس به خانهء خويش مراجعت كرديم . رسول خدا روزى به ديدار ما بيامد ومن در آن حال گوسفند برادرم را علف مىدادم .
فقال : « اللَّهمّ بارك في صفقته . »
« خدايا ! در بيع وشراى أو بركت ده . »
واز دعاى آن حضرت هيچ نفروختم ونخريدم ، مگر آن كه ربح نمودم . »
أبو علي در كتاب « منتهى المقال » مىگويد : « جناب عبداللَّه بن جعفر مرد جليل القدري است وقليل الرواية است . اورا از أصحاب أمير المؤمنين ، امام حسن وامام حسين دانسته اند واز كثرت جود اورا بحر الجود مىناميدند . أو أول مولودى است كه در اسلام در أراضي حبشه متولد گرديد . »
وفات عبداللَّه به قول ابناثير ، در كامل سنهء هشتاد از هجرت است وآن را أصح أقوال دانسته وبه قولي در سال هشتاد چهارم ، پنجم يا ششم ؛ وقاضى در « مجالس المؤمنين » گويد : در سال هشتادم هجرى در مدينه وفات يافت ودر اين وقت از عمر شريفش نود سال گذشته بود . وابن عبد البر در « استيعاب » همين را گويد .
محلّاتى ، رياحين الشريعة ، 3 / 209