تقوا صورت پذيرد ، اندك نيست ، چگونه عملي را كه مورد قبول است ، ممكن است اندك شمرد ؟ » .
[ شرح ]
( 75588 - 75550 ) خير در عرف تودهء مردم عبارت از مال فراوان واندوختههاى دنيوي است امّا در اصطلاح عارفان وسالكان راه خدا ، سعادت اخروى وآنچه از كمالات نفساني است كه وسيلهء رسيدن به سعادت اخروى باشد . بسا كه گروهى خير را اعمّ از هر دو مورد تفسير كردهاند البتة امام ( ع ) خير بودن مورد اوّل را هم به دليل ناپايدارى ومفارقت آن وهم به دليل آنكه چه بسا باعث شر در آخرت گردد نفى فرموده وخير را به معنى دوّم تفسير كرده وآن را ريشهء كمال قواى انساني شمرده است ، بنا بر اين دانش زياد ، كمال قواى نظري براي نفس عاقله است ، وبردبارى زياد از كمال قوهء عملي ، وهمان فضيلت قوهء غضبيّه است وافتخار به مردم به خاطر بندگى پروردگار ، يعنى افتخار به زيادى عبادت ، اخلاص وسپاس خدا نسبت به توفيق كار نيك كه داده ، وطلب مغفرت براي گناهى كه مرتكب شده ، از جمله فضايل قوّهء شهوى وكمال قوّهء عملي است .
( 75619 - 75589 ) آن گاه امام ( ع ) خير دنيا را منحصر در دو چيز دانسته است ، توضيح آن كه انسان يا سرگرم نابود سازى واز بين بردن گناهان وجبران گناهانى است كه از أو سرزده ، تا بدين وسيله خود را براي كسب نيكيها آماده سازد ويا مشغول انجام خوبيها است . ديگر خير قابل تحصيلي كه حد وسط اين دو كار باشد ، وجود ندارد .
سپس امام ( ع ) به اندك نبودن آن عملي كه توأم با تقواى الهى است حكم كرده است تا بدين وسيله توجّه دهد كه جبران گناهان با از بين بردن آنها وشتافتن به كارهاى نيك مستلزم داشتن تقواست ، واين كار كوچكى نيست از آن رو كه نزد خدا پذيرفته است وآنچه نزد خدا قبول افتد مستلزم اجر فراوانى است . واين