هامش
- جواب اين است كه بنابر اصطلاح قديم كه لفظ شريف را بر آنان كه از أهل بيت بودند اطلاق مىكردند ، جايز است ؛ لكن در اين عهود اطلاق اين لقب شريف به ذريهء حسنين صلوات اللّه عليهما اختصاص دارد ودر حق ديگران معهود نيست .
مسأله پنجم اين است كه : آيا صدقه بر ذريهء حضرت زينب سلام اللّه عليها حرام باشد يا نباشد ؟
جواب اين است كه صدقهء واجبه ، يعنى زكاة به اجماع فقها بر فرزندان جعفر حرام است ؛ زيرا بنى جعفر قطعا در زمرهء آل رسول خداى صلى اللّه عليه واله محسوب مىشوند .
مسأله ششم اين است كه : آيا سهم وقسمت ذي القربى يعنى خمس به ايشان مىرسد ؟
جواب اين است كه جايز است . چه ايشان در زمرهء ذوى القربى داخل هستند وبالاجماع از آنچه به ذوى القربى بهره مىرسد ، بهرهياب توانند بود .
مسأله هفتم اين است كه : آيا ذريهء آن مخدره سلام اللّه عليهم از منافع وقف بركة الحبش ( 1 ) ذي حق هستند يا نيستند ؟
جواب اين است كه ذي حق هستند ؛ زيرا آن كس كه وقف كرده ، مخصوص به أولاد حسنين نداشته است ؛ بلكه بر دو نصف وقف نموده است : نصف اوّل بر أولاد حسن وحسين ونصف دوم بر جماعت طالبيين است وايشان ، ذريهء علي بن أبي طالب عليه السّلام از طرف محمّد بن الحنفية ودو برادر أو وذريه جعفر وعقيل دو پسر أبو طالب هستند .
مسأله هشتم اين است كه : آيا مىشايد كه ذريهء حضرت زينب خاتون صلوات اللّه عليها خويشتن را به شعار سادات درآورند وجامهء سبز بر تن بيارايند ؟
جواب اين است كه براي اين شعار سبز در قوانين شرع مطهر اصلى نيست ونه در كتاب ونه در سنت ونه از زمان قديم بوده است ؛ بلكه در سال هفتصد وهفتاد وسيم به امر ملك الأشرف شعبان بن حسين در مملكت مصر عمامه سبز براي ايشان مقرر گشت وشعرا در اين باب شعرها انشاد كردند ؛ چنانكه مذكور شد .
واين كار براي آن بود كه سادات از غير سادات تميز يابند ، واما عمامه سبز ودستار سبز را سيد محمّد متولى كه پاشاى مصر بود ، در سال يكهزار وچهارم هجرى مقرر ساخت ، واينكه اين لون سبز را اختيار نمود ، براي اين بود كه جامهء سياه مخصوص به عباسيان وزرد علامت يهود وكبود پوشش نصارى وسرخ مختلف فيه بود وعمده مقصود براي امتياز است والبتة زينبيه وجعفريه وعقيليه شرعا جايز است كه به اين لباس اندر شوند .
مسأله نهم ودهم اين است كه آيا فرزندان عبد اللّه بن جعفر يعنى از بطن حضرت زينب خاتون سلام اللّه عليها در آنچه در حقّ اشراف وصيت نهند يا بر اين جماعت وقف گردانند ، اندر هستند يا نيستند ؟
وجواب از اين دو مسأله اين است كه اگر در كلام وصيت گذرانده ويا وقف نماينده نصى وارد شده باشد كه مقتضى دخول اين طبقه يا خروج ايشان باشد ، متابعت مىشود ؛ لكن اگر وصيت يا وقف نه بر آن ونه بر اين دلالت نمايد ، پس قاعده وقانون فقه بر اين است كه وصايا وأوقاف بر عرف بلد نازل شود وعرف -