يديه نطع ، وملك قائم بين يديه ، وبين يدي الملك سيف من نار ، وكان أتى إلى تسعة من الأصحاب ، فقتل أصحابي التّسعة ، فكلّما ضرب الملك واحدة ، التهب نفسه نارا ، فكلّما قام الملك صاروا أحياء ، فقتلهم مرّة بعد أخرى ، حتّى قتلهم سبع مرّات .
فدنوت من النّبيّ صلّى اللّه عليه واله وسلم ، وحبوت إليه ، فقلت : السّلام عليك يا رسول اللّه ، ما ضربت بسيف ، ولا طعنت برمح ، ولا رميت بسهم . فقال لي : صدقت ، ولكن كثّرت على ولدي السّواد ، ادن منّي . فدنوت منه ، فإذا طشت مملوء دما ، فقال : دم ولدي الحسين . فكحلني من ذلك الدم ، فانتبهت أعمى لا أبصر شيئا « 1 » .
السّيّد هاشم البحراني ، مدينة المعاجز ، / 265 رقم 139
هامش
( 1 ) - [ وتأتي حكاية هذه في باب ( عقوبة قاتليه ) بطرق عديدة ] .
وهم ابن شهرآشوب به اسناد خود روايت مىكند كه : « مردى از سپاهيان ابن سعد را پرسش كردند كه :
« تو را چه افتاد كه از هردو چشم نابينا شدى ؟ »
گفت : « من در كربلا حاضر بودم ، لكن آهنگ مقاتلت ومبارزت ننمودم . بعد از قتل حسين در خواب مردى هولناك ديدم ، بانگ بر من زد كه : « برخيز ، رسول خدا تو را طلب مىكند . »
گفتم : « مرا طاقت نيست . » دست در من افكند ومرا كشانكشان به حضرت رسول آورد وآن حضرت را حزين وكئيب ديدم . حربهاى به دست كرده ونطعى از پيش روى گسترده وملكي با شمشيرى از آتش به پاى ايستاده وگروهى را گردن مىزند وبه آتش مىسوزاند وديگر باره زنده مىكند وگردن مىزند . گفتم :
السّلام عليك يا رسول اللّه ! واللّه ما ضربت بسيف ولا طعنت برمح ولا رميت سهما .
سوگند با خداى ، اى رسول پروردگار ! نه با شمشير ضربي آزمودم ونه با نيزه طعنى افكندم ونه تيرى پرتاب كردم .
فقال النّبيّ : ألست أكثرت السّواد ؟
پيغمبر فرمود : « آيا زياد نكردى سواد سپاه خصم را ؟ » وفروگرفت مرا واز تشتى كه سرشار بود از خون حسين مرا مكحول ساخت كأنه در چشم من آتشى پراكند . چون از خواب انگيخته شدم ، از هردو چشم كور بودم .
سپهر ناسخ التواريخ سيد الشهدا عليه السّلام ، 3 / 378 - 379