الحويزي ، نور الثّقلين ، 1 / 414 رقم 448 - مثله المشهدي القمي ، كنز الدّقائق ، 2 / 273 - 274
هامش
- يعنى : « پندار نكنند آنان كه كافر شدند كه ايشان را مهلت گذاشتيم تا ادراك خيرى كنند ؛ بلكه ايشان را مهلت داديم تا بر جرم وجريرت بيفزايند واز عذاب وعقاب كيفر كردار برند وخداوند دست باز نمىدهد مؤمنين را بر چيزى كه شما خواستاريد تا آشكار كند خبيث را از طيب . »
چون عبد اللّه بن سخير اين كلمات بشنيد ، بانگ درداد كه : « سوگند به خداوند كعبه ، مائيم طيّبون كه شناخته شدهايم از شما . »
برير بن خضير فرياد برداشت كه : « اى فاسق ! تو آن كسى كه خداوندت در شمار طيّبين آورده ؟ ! »
عبد اللّه گفت : « واي بر تو ! بگوى تا چه كسى ؟ »
برير گفت : « اينك منم برير بن خضير ! »
پس به سخنان نكوهيده سگالش ( 2 ) گرفتند ولختى يكديگر را به شتم وفحش ياد كردند . شمر ذي الجوشن ندا درداد كه : « خداوند پاك را از پليد بنموده . ما پاكانيم وشما از پليدان . »
برير گفت : « اى دشمن خداى ! گمان مىكنى كه تو از پاكانى وحسين بن علي وبرادران أو از پليدان ؟
سوگند با خداى كه تو را جز با ديوانگان كه پليدى خود خورند ، نتوان ماننده ساخت . باش تا به كيفر اين گفتار باطل ابدا از دوزخ بيرون نشوى . »
شمر گفت : « اى گوينده ! امروز آنچه در دل دارى بگوى كه فردا با شمشير ما كشته خواهى شد . »
برير گفت : « اى دشمن خدا ! مرا از مرگ بيم مىدهى ؟ خداى قاهر غالب داناست كه در خدمت حسين عليه السّلام بميرم ؛ واگرنه كشته شوم . دوستتر دارم تا در ميان شما در خصب نعمت وتمام راحت زنده باشم .
سوگند با خداى كه شما از شفاعت مصطفى بهره نخواهيد يافت وجز در جهنم جاى نخواهيد داشت . »
حسين عليه السّلام فرمود : « اى برير ! دريغ باشد كه با ايشان سخن كنى وخويش را به شكنجه افكنى . كار تو به كردار آن دو مرد مؤمن ماننده است كه آل فرعون را نصيحت كردند وسودى نبخشيد ( 3 ) . تو نيز شرط موعظت به پاى آوردى وفائدتى نداشت « رضينا بقضاء اللّه » .
لاجرم برير باز شد .
( 1 ) . آل عمران ، آيهء 172 و 173 .
( 2 ) . سگالش ، بر وزن سفارش : دشمنى نمودن ، فكر كردن ، سخن بد گفتن ( در اينجا معنى سوم مناسب است ) .
( 3 ) . قرآن مجيد اين قصه را در سورهء مؤمن ( 40 ) از آيهء 29 شروع به بيان مىكند .
سپهر ، ناسخ التّواريخ سيّد الشّهداء عليه السّلام ، 2 / 213 - 214