زكات بدهند وقسمت ديگر راجع به رفتار با مستحقان است .
آنچه در بارهء رفتار با زكات دهندگان فرموده آن است كه با آنها برخورد ناروا نكند ونسبت دروغگويى به ايشان ندهد ، وبه دليل رياست وفرمانروايى كه بر آنها دارد با برتر شمردن خود از آنان رو بر نگرداند وبر آنها فخرفروشى واظهار بلند مقامي نكند .
نصب تفضيلا از باب مفعول له مىباشد .
( 58600 - 58592 )
انهم الاخوان . . . الحقوق ،
در اين عبارت حضرت براي اثبات فرمايش خود به قياس مضمر از شكل أول استدلال كرده كه صغراى آن جملهء متن است وكبرايش چنين است كه : هر كس برادر ديني وياور ومعين در تهيه صدقات وحقوق باشد لازم است أموري كه گفته شد در بارهاش رعايت شود .
اين كه صاحبان أموال در استخراج ماليات وصدقات كمك وياورند ، به اين دليل است كه أموال را آنها به دست مىآورند وصدقات را آنها مىدهند وروشن است كه اين مطلب در صورتي تحقق مىيابد كه مورد احترام ومهربانى واقع شوند وكارهاى ناپسندى كه بيان فرمود در بارهء آنان انجام نگيرد تا ناراضى واز مسير حق منحرف نشوند واز دادن زكات وصدقات خوددارى نكنند كه در مقدار آن كاهش پيدا خواهد شد وممكن است عبارت فوق را شامل حال لشكريان وسربازان نيز بدانيم . بخش بعدى در بارهء حقوق مستحقان است :
( 58653 - 58601 )
وإنّ لك . . . وامّا موفوك حقّك ،
در اين عبارت براي حسن رفتار با مستحقان وكمال رعايت حقوق آنها دليل آورده است .
جملهء مذكور در متن در حكم صغراى شكل اوّلى است كه تقدير كبرايش اين است : هر كس را كه در مالي بهرهاى معين وواجب باشد ودر آن بهره ، شركايى هم نيازمند وبينوا داشته باشد وحق خود را هم از آن مال بطور كامل