جامعه است ، زيرا هر گاه بهرهء افزونتر وثواب بيشتر در مقابل فضيلتى باشد كه انسان در اسلام كسب كرده است پس أو بر تمام أهل اسلام برترى وفضيلت دارد .
( 56327 - 56272 )
انّ محمدا . . . ومنيته أخرت ،
در اين عبارت امام ( ع ) برترى خود وخانوادهاش را بر ديگران شرح مىدهد ، ومدعاى خود را مبنى بر افضليّت وبرترى خويش در اين جمله اثبات مىفرمايد كه شرح مطلب از اين قرار است ، ما خانواده ، نخستين كساني بوديم كه به خدا ايمان آورديم وأو را عبادت كرديم وآنچه را پيامبر آورده بود پذيرفتيم ، خدا را پرستيديم وبر بلاياى أو صبر كرديم وهمراه پيامبر ، عليه دشمنان جنگيديم وهمين حالات دليل بر افضليت ما بر ديگران است . ما نيز در گذشته اشاره داشتيم بر اين كه آن حضرت وخديجة وسابقين ديگر از مسلمانان كه در همان أوايل به آنها پيوستند اولين افرادى بودند كه همراه پيغمبر أكرم خدا را عبادت كردند وسألها در مخفيگاههاى مكة بطور پنهانى به عبادت خدا به سر بردند در حالي كه كفار ومشركين در اذيت وآزار آنان كوشش داشتند ، وگفته شده است كه مشركان قريش هنگامى كه حضرت رسول پيامبرى خود را اظهار كرد به نكوهش أو برنخاستند اما همين كه به سبّ خدايان دروغينشان پرداخت به سرزنش ونكوهش أو برخاستند ودر اذيت وآزار وى زيادهروى كردند تا آن جا كه كودكان خود را بر أو شوراندند وآنان با سنگ بر أو مىزدند كه پاهايش را خونآلود كردند ، وبه آزار شديد مسلمانان پرداختند تا آن كه پيغمبر أكرم دستور داد براي فرار از آزار به طرف حبشه مهاجرت كنند ، يازده مرد از مسلمانان به آن جا رفتند كه از جملهء آنها عثمان بن عفّان ، زبير ، عبد الرحمن بن عوف وعبد اللَّه مسعود بودند ، آنها رفتند وكفار قريش هم در تعقيب آنها شتافتند ولى نتوانستند ايشان را دستگير كنند ، پيش نجاشي پادشاه حبشه رفتند ، واز أو خواستند كه مسلمانان مهاجر را به ايشان