( أورى ) : باب افعال از ورى آتش روشن ساخت .
( مناصبة ) : دشمنى كردن وبا هم جنگيدن در حقيقت هر يك آنها شرّ خود را در برابر ديگرى آماده ساخته است ( تألّب ) : جمع شدن ( حسب الرجل ) : آنچه كه انسان از مايههاى افتخار ومباهات آباء وأجداد خود مىداند ( اجلب عليه ) : جمع كرد حليه ، صداهايى كه در جنگ وغارت كردن به كار مىرود .
( حومة الشيء ) : عضو مهّم از الشيء وآنچه از آن كه بيشتر مورد توجه است وبه همين معناست الحلقه للقوم ( عرصة موت ) : در آستانهء مرگ قرار داشتن ( جوله ) : مثل حلقه به معناى جمعيت مهم ومورد توجه ( نخوه ) : تكبر وغرور ( نزع ) : تباه كردن ( نفث ) : دميدن بطور اندك وكمتر از فوت كردن ( مسلّحه ) : پاسداران مسلّح كه حافظ مرزها مىباشند وبر خود اين مكانها هم اطلاق مىشود ( امعان في شيء ) : دور انديشى وژرف نگرى در امرى است ( صارحه ) : كشف وآشكار شدن ( ملاقح ) : نرها ، آبستن كنندهها ، جمع ملقح ، ممكن است مصدر ميمى باشد .
( شنئان ) : بغض ودشمنى ( اعنق الجمل في السير ) : شتر گردنش را كشيد وگامهايش را بزرگ ساخت ( حنادس ) : جمع حندس ، شب بسيار تاريك ( ذلل ) : جمع ذليله فعيل به معناى مفعول است ، رام شدگان ( سلس ) : جمع سلس ، مطيع ونرم ( هجينه ) : كار قبيح وزشت ، فعيل به معناى مفعول ( اعتزاء ) : خويشاوندى ونسبت يافتن به پدر يا قبيله ( أدعياء ) : جمع دعّى كسى كه به غير پدرش نسبت داده مىشود ، زنا زاده
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 416
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٤١٦