خداوند پيامبر را به رسالت مبعوث فرمود ، كه لغزش وگمراهى در ميان جوامع بشرى رواج يافته بود . يعنى مردم گرفتار ناداني وعدم دريافت حقايق شده ، حق را از باطل جدا نمىكردند . ( وآنچه لازمهء زندگى شرافتمندانه انسان بود ، در ميان آنها ديده نمىشد ) پيش از اين معناى « نشرة » را توضيح دادهايم .
( 18441 - 18436 )
قوله عليه السلام : اعملوا رحمكم اللّه على اعلام بنيّة :
امام ( ع ) لفظ « اعلام » را براي پيشوايان دين ، وآنچه از حقايق كه در نزد آنها وجود دارد وبمنزلهء چراغ هدايت باشد . استعاره به كار گرفته است ، وكلمه « بنيّه » را كناية از وجود وجلوهء آنها در ميان خلق آورده است .
( 18447 - 18442 )
قوله عليه السلام : والطّريق نهج يدعوا إلى دار السّلام :
مقصود از « طريق » در عبارت فوق ، شريعت و « نهج » بدون آن وضوح شريعت در زمان پيامبر وزمان نزديك به عصر پيغمبر ( ص ) مىباشد . روشن است كه شريعت انسانها را به بهشت فرا مىخواند .
نسبت دادن دعوت به طريق ، نسبت مجازى است ، زيرا آنكه مردم را به بهشت دعوت مىكند پوينده راه وآورنده شريعت است نه ، راه وطريق زيرا راه كسى را به بهشت فرا نمىخواند .
( 18456 - 18448 )
قوله عليه السلام : وأنتم في دار مستعتب :
شما هم اكنون در خانهاى قرار داريد كه جايگاه عمل است ونه بازخواست ، يعنى دار دنيا كه ممكن است بوسيلة طاعت وفرمانبردارى خود ، رضايت خدا را جلب كنيد وأو از شما خوشنود گردد .
مهلت داريد يعنى فراغت انديشه كردن وفرصت اعمال نيك را دارا بوده وهنوز باز دارنده مرگ وعواقب آن شما را از فرمانبردارى محروم وممنوع نكرده است .
( 18474 - 18457 )
قوله عليه السلام : والصّحف منشورة إلى آخره
در اين جملات از كلام