يعنى امكان دارد كه آيات را بقيد دوّمى مقيّد سازيم يعنى قائل شويم بر اينكه خبر عادلى كه مفيد ظن اطمينانى باشد حجّت است . به دو دليل دليل اوّل اين است كه غالبا خبر عادل ، ظن اطمينانى را افاده مىنمايد دليل دوّم خداوند در ذيل آيه نباء وجوب تبين در خبر فاسق را به « خوف از وقوع در ندامت » ، تعليل نموده است و ناگفته پيدا است كه فقط در خبر مفيد ظن اطمينانى ( اطمينان بصدق خبر ) خوف از وقوع در ندامت ، منتفى مىباشد . ( فيصير حاصل مدلول الآيات . . . ) نتيجه استدلال بآيات اين شد كه خبر عادلى كه مفيد ظن اطمينانى باشد ( كه بوثوق تعبير شده است ) حجّت و معتبر است . ( بل هذا ايضا منصرف سائر الآيات . . . ) ظن اطمينانى و مورد وثوق ، فرد اكمل ظنون مىباشد و مطلق به فرد اكمل انصراف دارد البته انصراف مطلق به فرد اكمل آنچنان نيست كه باعث انعقاد ظهورى بشود و كلام فقط در همان فرد اكمل ظهور پيدا نمايد و غير آن اراده نشود سرانجام ظهور در فرد اكمل به حدّى نيست كه با ظهور منطوق دست و پنجه نرم كند و با آن به معارضه برخيزد .
هذا تمام الكلام راجع باستدلال بكتاب جهت اثبات حجيّت خبر واحد و هذا پايان جلد دوّم ( اوضح الشّروح . . . ) كه در اتاق شماره 3 مسافرخانه واقع در جنب بانك ملى شهر كرمان ، در تاريخ 3 / 7 / 1372 شمسى مطابق با ربيع الثانى 1414 قمرى نقطه پايانى را به خود رقم زد .
از خوانندگان محترم التماس دعاى مخصوص .
الهى چنان كن كه پايان كار * تو خشنود باشى و ما رستگار