مىكردند بدون اين كه براى كارهاى خود كمترين شكل قانونى داده باشند كه بيانگر احترام به زمامدارى باشد . » « 1 »
استبداد سياسى ويژگى بارز حكومت اموى بود و امويان استبداد را به عنوان راه و رسم مخصوص حكومت خويش قرار داده بودند و اين بود كه قوانين و مقررات عدالت سياسى و اجتماعى به كلى منهدم شد .
( 1 )
قدرتنمايى
يكى ديگر از ويژگيهاى بارز در حكومت اموى ، قدرتنمايى و خودبينى حاكمان بود ؛ آنان نسبت به رعيت برترىجويى مىكردند و ضعفا را كوچك مىشمردند و فقرا را به چيزى نمىگرفتند و تنها خودشان را در تمام كشور مصادر قدرت مىدانستند نه جامعه را ، و آنها بودند كه هر كه را مىخواستند پايين مىآوردند و هر كه را دلشان مىخواست بالا مىبردند ، معاويه مىگفت : « زمانه ماييم ، هر كه را بخواهيم پست مىكنيم و هر كه را مايل باشيم بالا مىبريم . » معناى اين سخن آن است كه خدمات ملّى و اجتماعى كه آزادگان و مصلحان جامعه به كشورشان انجام مىدهند هيچ ارزشى در بالا بردن شخصيّت و مقام و منزلت اجتماعى آنان ندارد بلكه در عرف اموى آن كه پايين و بالا مىبرد تنها و تنها سلطهء حاكم است .
وليد بن يزيد قدرتنمايى و سركشى امويان را در اين اشعار تجسم بخشيده است : « ياد و خاطرهء آل سعدى را فروگذار ، كه ما از نظر تعداد افراد و هم در ثروت فزونى داريم و ما با زور و قدرت مالك مردمانيم ، ما آنان را به ذلّت مىكشيم و عبرت ديگران قرار مىدهيم و ما آنان را به ذلّت وارد آبگيرهاى خوارى مىسازيم و جز پريشانى عايد ايشان نمىسازيم » « 2 » براستى وليد به وجود خود و خاندانش
هامش
( 1 ) الامام الحسين : ص 339 .
( 2 ) فدع عنك ادّكارك آل سعدى فنحن الاكثرون حصى و مالا و نحن المالكون النّاس قسرا نسومهم المذلّة و النّكال و نوردهم الحياض الخسف ذلا و ما نالوهم الّا خبالا .