از آن پس ، اقدامات شيعيان در پيشبرد امور اين فرقه ، در حكومت ايلخانى به طريق چشمگيرى نمايان شد . قيامهاى قدرتمندان اهل تشيع كه حكومت و وابستگان آن را در ايالت و شهرهاى گوناگون تهديد مىكرد ، با نهضتهاى مهديهاى دروغين تفاوت داشت ، و از عمده مسائل اين دوره به شمار مىآمد . « 1 » در دوره زمامدارى ارغون فرصت مناسبى براى شيعيان فراهم شد و اين به خاطر آن بود كه ارغون بيش از هر شاهزادهء ديگر ايلخانى خطر نابودى فرهنگ شمنى ياسايى را به دست ايرانيان صاحب مقام احساس مىكرد . براى تجديد حيات ياسا و نيروى طبقه اشراف فئودال ايلى در برابر طبقه ديوانى ايرانى مىكوشيد و در اين راه به ناچار به مخالفت با اهل سنت مىپرداخت ؛ از اينرو ، شيعيان در سايهء چنين وضعيتى آرامش يافتند . از ميان اطرافيان سلطان ارغوان علماى شيعهء معتبر و مشهورى بودند كه در انتظار فرصتى بودند تا به ترويج مكتب اهل بيت عليهم السّلام بپردازند ؛ از جمله آنان مىتوان قوام الدين ابو طاهر احمد الطاوس علوى حسينى را نام برد ، كه در آن دوران امير الحاج بود و شهرت و ثروت فراوانى داشت . « 2 » امير الحاج بودن يك شيعه در آن زمان ، نشانگر قدرت رو به رشد تشيع بود .
رشد تشيع در دوره غازان خان
در دوران غازان خان كه بار ديگر تسنن ، مذهب رسمى ايران انتخاب شد و
هامش
( 1 ) . فضل الدين عبد الله شيرازى ، و صاف الحضره ، تجزيه الامصار و تزجية الاعصار ، به اهتمام محمد مهدى اصفهانى ، ج 2 ، ص 1 - 230 .
( 2 ) . كمال الدين ابو الفضل عبد الرزاق ابن الفوطى ، تلخيص مجمع الاداب فى معجم الالقاب ، ص 232 و 757 .