درود فرست و اين دعايى را كه در حق آنها مىكنم موجب آمرزش ايشان قرار ده ، و به خاطر احسانى كه به من كردهاند مغفرت و رحمت خودت را شامل حال ايشان بفرما ! و با اين شفاعت و درخواست من رضايت حتمى از آنان داشته باش و با لطف جاودانهات آنها را به سر منزل سلامت و عافيت دنيا و آخرت برسان . خداوندا ! اگر مغفرت و رحمت تو در روز ازل بر آنها تعلق گرفته است ، پس گناهان مرا به خاطر شفاعت آنان ببخش و اگر از روز ازل مغفرت تو شامل حال من بوده است پس آنها را با شفاعت من مورد لطف خود قرار ده تا اين كه در عالم آخرت در اثر عنايت تو در سراى كرامت و جايگاه مغفرت و رحمت تو ( بهشت برين ) با هم و در كنار هم باشيم ، زيرا تو خداوند صاحب فضل بىپايان و احسان قديمى و تو مهربانترين مهربانانى . » « 1 »
( 1 ) براستى كه انسان تا به اين مرحله از اخلاق بلند مىرسد و به اين مرتبه از تشخّص اخلاقى مىرسد كه مقصدش جامعهء كماليافتهء متحد ، در سايهء محبت و الفت و احترام متقابل است بويژه در زندگى خانوادگى كه تهذيب فرد و بناى شخصيّت وى از آنجا نشأت مىگيرد .
امام عليه السلام در اين فرازهاى آخر از دعا از خداوند درخواست كرده تا پدر و مادرش را مشمول آمرزش و رضوان خود سازد و به بركت دعاى بر ايشان ، آنان را ببخشد و به خاطر احسانى كه به او كردهاند آنان را بيامرزد ، راستى كدام محبّت و رحمت به پدر و مادر نظير اين در جهان يافت مىشود ؟
هامش
( 1 ) صحيفهء سجاديه : دعاى بيست و چهارم .