شمردم بدين جهت مرا از درگاهت راندى و يا آن كه ديدى من از تو رو گرداندم به اين سبب بر من خشم گرفتى يا آن كه در مقام دروغگويم يافتى از نظر عنايت خود دور انداختى يا شايد ديدى كه نسبت به نعمتهايت ناسپاسم مرا محروم ساختى و يا شايد مرا در مجالس اهل دانش نيافتى به خوارى و ذلّتم كشيدى و يا شايد مرا در ميان اهل غفلت يافتى به اين جرم از رحمت خودت مرا نااميد كردى و يا شايد مرا در مجالس اهل باطل ديدى كه من با آنها انس دارم مرا در ميان آنان واگذاشتى ، گويا تو دوست نداشتى كه دعا و درخواست مرا بشنوى مرا از درگاهت دور كردى و يا شايد به جرم گناهانم مكافات و كيفرم كردى و يا شايد به كم حيايى در حضورت مرا مجازات كردى - به هر حال - خداوندا ! اگر مرا عفو كنى ( كه شايستهء بزرگى توست ) پيش از من چه بسيار از گنهكاران را عفو كردهاى چرا كه لطف و كرمت بالاتر و برتر از آن است كه مقصران را به كيفر رسانى . . . »
( 1 ) امام عليه السلام در اين بخش از دعا ، به امورى اشاره كرده است كه در حال نماز و مناجات انسان را از توجه به خدا بازمىدارند ، برخى از آن امور به شرح زير است :
1 - سبك شمردن حقوق الهى ، به نحوى كه باعث خوار شمردن آنها گردد .
2 - رو گرداندن و غفلت از خدا .
3 - خوددارى نكردن از دروغ كه ريشهء تمام رذايل و گناهان است . « 1 »
4 - ناسپاسى نسبت به نعمتهايى كه خداوند به بندهاش عطا فرموده است .
هامش
( 1 ) در حديث آمده است : « الكذب مفتاح كلّ شرّ » دروغ كليد همهء بديهاست - م .