مىكند و در پيشگاه او مىنالد ، با سبك و روشى سخن مىگويد كه برخاسته از ژرفاى ايمان و معرفت است . . . و باز به بخش ديگرى از اين دعاى شريف گوش فرا مىدهيم :
( 1 ) « يا حبيب من تحبب اليك ، و يا قرة عين من لاذ بك ، و انقطع إليك ، أنت المحسن ، و نحن المسيئون ، فتجاوز يا رب عن قبيح ما عندنا بجميل ما عندك ، و أي جهل يا رب لا يسعه جودك ؟ و أي زمان أطول من أناتك ؟ و ما قدر اعمالنا في جنب نعمك ، و كيف نستكثر أعمالا نقابل بها كرمك ، بل كيف يضيق على المذنبين ما وسعهم من رحمتك ، يا واسع المغفرة ، يا باسط اليدين بالرحمة ، فوعزتك لو نهرتني ما برحت من بابك ، و لا كففت عن تملقك لما انتهى إلى من المعرفة بجودك و كرمك . . . »
« اى دوستدار كسى كه با تو محبت ورزد و اى نور چشم و شادىبخش قلب كسى كه رو به درگاه تو آورد و از همه كس بگسلد و به تو بپيوندد ، اى خدايى كه تو نيكوكارى و ما بدكار پس تو اى پروردگار به نيكوكارى خود از زشتيهاى ما در گذر ، خداوندا ! كدامين نادانى و بد كارى است كه لطف و بخشش تو آن را فرا نگيرد ؟ و يا چه وقتى است كه بيش از زمان حلم و شكيبايى تو باشد ؟ اعمال نيك ما در برابر نعمتهاى تو چه ارزشى دارد ؟ و چگونه اعمال بدمان را با وجود لطف و كرم بىانتهايت بسيار شماريم ؟ و چگونه با وجود رحمت واسعهء تو بر گنهكاران مجال تنگ خواهد بود ، اى صاحب آمرزش بىحساب ، اى آن كه دست قدرت تو به بخشندگى و رحمت باز است ، بارى سوگند به مقام عزّتت كه اگر مرا از درگاهت برانى هرگز به جاى ديگرى نروم و از التماس و تملق دست بر نمىدارم زيرا كه تو را به بخشندگى و كرم مىشناسم . . . »
و همين طور امام عليه السلام به التماس و خواهش و زاريش در پيشگاه
حياة الإمام زين العابدين ( ع ) ( تحليلى از زندگانى امام سجاد ع ) ( فارسي ) — صفحة 326
مساهمون: الشيخ باقر شريف القرشي
ص٣٢٦