« هرگز به نيكى نمىرسيد ، مگر آن كه از آنچه دوست مىداريد در راه خدا انفاق كنيد . » « 1 »
( 1 ) مورّخان مىگويند : امام عليه السلام ، موقع افطار انگور را دوست داشت ، روزى روزهدار بود ، كنيزش خوشهء انگورى در وقت افطار به خدمت امام آورد ناگهان گدايى به در خانه آمد ، دستور داد تا آن خوشهء انگور را به آن گدا دادند ، كنيز دوباره رفت انگور خريد ، همين كه خوشهء انگور را به خدمت امام آورد ، سائل ديگرى در زد ، امام دستور داد ، خوشهء انگور را به او دادند باز كنيز رفت و انگور خريد و به حضور امام عليه السلام آورد ، گداى سوّمى در زد ، امام عليه السلام خوشهء انگور را به او داد . « 2 » براستى كه در اين كار خير نظير پدران بزرگوارش بود كه سه روز پياپى خوراكشان را به مسكين و يتيم و اسير مىدادند در حالى كه خود روزهدار بودند و دربارهء آنها سورهء هل أتى نازل شد كه اين نشان بزرگوارى و شرف براى ايشان در سراسر تاريخ تا پايان دنيا باقى است .
( 2 )
ج - تقسيم اموال
امام سجّاد عليه السلام دو مرتبه تمام اموال خود را تقسيم كرد ، يك قسمت را براى خودش نگهداشت و بخش ديگر را به فقرا و درماندگان صدقه داد . « 3 » در اين خصلت نيز نظير عمويش امام حسن ، ريحانهء رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - بود كه آن بزرگوار نيز دو يا سه مرتبه اموال خود را با فقرا تقسيم كرد .
هامش
( 1 ) بحار الانوار : 46 / 89 .
( 2 ) محاسن برقى : ص 547 ، فروع كافى : 6 / 350 .
( 3 ) خلاصهء تهذيب الكمال : ص 231 ، حلية الاولياء : 3 / 140 ، جمهرة الأولياء : 2 / 71 ، البداية و النّهاية : 9 / 105 ، طبقات ابن سعد : 5 / 19 .