اوقاتى كه نادر به سمت داغستان متوجه شد ، بر پارهاى از حركات وى كه نشانهء نافرمانى او بود اطلاع يافت و حكم باحضار او داد . در حين ورود ويرا گرفتند و به زنجير كشيدند . نادر فرمان داد تا چشمهاى او را برآوردند ولى جان او را بخشيدند .
لطفعلى خان افشار دايى وى نيز به چنين كيفرى محكوم گرديد .
حملهء نادر به ممالك عثمانى براى چهارمين بار
پس از آنكه نادر سراسر آذربايجان را فتح كرد ، بزرگان دولت عثمانى در صدد برآمدند كه باختلافات خود با ايران پايان دهند . پس على پاشا را بطلب صلح به دربار نادر فرستادند و او در صحراى مغان بحضور نادر رسيد . نادر پس از جلوس ، مردم ايران را مكلف كرده بود كه لعن خلفاء راشدين را ترك گويند و با آنان دوستى ورزند ، آنان هم از عقيدهء سابق خود بازگشتند و خلفاء كرام را يكى پس از ديگرى پذيرفتند . مذهب سنت ديگر بار در ايران رواج يافت و نادر در صدد بر آمد كه جنگ با عثمانيان را ترك كند . لذا نامهاى به دربار عثمانى نوشت و شرايط صلح را چنين معين كرد :
1 - اينكه در عهد پادشاهان گذشته براى رفع اختلاف ، چهار مذهب پذيرفته شده است . چون ايرانيان در فروع از حضرت « صادق » عليه السلام پيروى مىكنند مذهب شيعه بايد بعنوان مذهب پنجم برسميت شناخته شود .
2 - ركنى از اركان مسجد الحرام به ائمهء اين مذهب اختصاص يابد .
3 - ايرانيانى كه از راه شام به مكه مىروند ، گماشتگان دولت عثمانى با آنان مانند حاجيان مصر و شام رفتار كنند ، و وسايل حركت و خواروبار آنان را آماده سازند و بدون گرفتن باج ايشان را به مكه برساند .
4 - اسيران طرفين آزاد شوند .