فصل [ خروج موسى و اصحاب از مصر و عيد فطير ]
و چون موسى « 1 » و اصحاب او از مصر بيرون آمدند شب پنجشنبه خامسعشر از ماه نيسان « 2 » قربان كردند و فطير خوردند ، و آن روز اوّل عيد يهود است ، و شرط كرد به استمرار آن عيد دايما ، و همچنين فرمود كه اغلف از مهمان و مستأجر و مشترى مال ايشان از آن فطير نخورد مگر [
r
282 ] بعد از آنكه اختتان كنند ، و به محافظت آن ماه وصيّت كرد و خوردن فطير و قربان فصح « 3 » كردن ، و آن ماه را فريك نام نهاد يعنى دايما منفك نشود و از جهت صحّت قرار آن ماه در يك وقت يكشنبه محتاج شوند به سبب آنكه سال ايشان شمسى باشد . و قمرى . پس در هر سه سال عبور سيزده ماه گيرند و در سالهاى بسيط دوازده ماه نيسان هميشه در يك زمان افتد و عيد فطير دايما در آن ماه باشد .
بعد از آن موسى عليه السّلام با بنى اسرائيل از آنجا سه مرحلهء ديگر بر خشكى برفتند و آب نداشتند ، و به روز غمامه بر سر ايشان سايه مىافگند و در شب عمود آتش در پيش مىديدند . پس به موضعى رسيدند كه آن را مريره « 4 » خوانند و آب آنجا تلخ بود . از موسى درخواست كردند . موسى دعا كرد . حق سبحانه و تعالى او را ارشاد كرد به گياهى كه در آب انداختند تا شيرين شد . و بعضى روايت كردهاند كه درخت دفلى بود و مداوات آب تلخ به چيزى تلخ كردن تا شيرين شود به حقيقت معجزهاى عظيم است . و در روز پانزدهم ماه ايار « 5 » زاد و توشهء ايشان به آخر رسيد . عجز و مسكنت خود به موسى باز نمودند .
هامش
( 1 ) .Musa( 2 ) .Nisan( 3 ) .Fash( 4 ) .Marirah( 5 ) .Ijar