موسى « 1 » دعا كرد . حق تعالى از آسمان منّى « 2 » بر ايشان بارانيد ، و آن در روز يكشنبه بود . هر روز مىباريد مگر در روز شنبه « 3 » ، و در روز آدينه دو چندانكه در روزهاى ديگر مىآمد ، و از آن مىخوردند ، و از طعام و شراب به آن اكتفا مىنمودند و شبع حاصل مىشد . و در جمله منازل و مراحل آن بريّت كه تيه « 4 » گويند و [ طول و ] عرض آن يازده روزه راه است ترنگبين نزول مىكرد ؛ و در بيست و سوم ايار « 5 » تشنگى بر ايشان غالب شد . فرياد و فغان كردند .
حق تعالى به موسى امر كرد تا مشاهير و مشايخ و اجلّا و اعيان بنى اسرائيل را جمع كرد و عصاى خود بر صخرهء صمّا زد و آب از وى روان شد و قوم و چهارپايان ايشان از آن آب مىخوردند و همه را كفاف بود ، و آن موضع عصا كه به سنگ رسيده بود ، سوراخى گشته و آب از آنجا فايض شده ، دايما هر كجا كه فروآمدندى از آن دوازده جوى برگرفتندى و به منازل اسباط [ دوازدهگانه ] بردندى ، و وقتى كه غمام مرتفع شدى و قوم رحيل كردندى ، از آن سنگ آب منقطع شدى ؛ و آن را بر پشت چهارپاى خود گردانيدندى ؛ و چون غمامه قرار گرفتى فروآمدندى و خيمهها بركندى و مسكن ساختندى و هريك به جاى خود فروآمدندى به نسبت يا محلّ قدس ، و آن سنگ را حجر اكبر گفتندى نزد در قدس بنهادندى و موسى عصا بر آن سنگ زدى بر قاعدهء نخستين ، هم بر آنجا كه اوّل زده بودى ميان اسباط آب روان گشتى .
و در فصل اوّل نبوّت و معجزهء موسى عليه السّلام از ديگر انبيا ممتاز شد و از جهت آنكه معجزهء ديگران هم در زمان حدوث منفصل شدى و وجود آن در موضعى مخصوص بودى و مختص به شخصى ، به خلاف معجزات موسى كه عام بودى و زمانى طويل ممتد شده ، چون نزول منّ كه چهل سال مىآمد .
هامش
( 1 ) .Musa( 2 ) .Manna( 3 ) .Sabbath( 4 ) .Tih( 5 ) .Ijar