چين كه مدنيت آنها بسيار قديمى است و از ديرگاه در راه تمدن افتادهاند .
اما علماى قديم يونان و روم فقط اسماء آنها را شناخته و از رسم و راه آن قوم چيزى نمىدانستهاند .
طوايف صحرانشين آسياى وسطى كه در قرن پنجم مسيحى در اماكن و جايگاه تمدن قديم مغرب آسيا و جنوب اروپا سكنى گرفته تكلمشان به زبان « آگگه لوتينانت » است يعنى لغاتشان قبول حروف زايده براى تغيير معنى مىنمايد آنها كه در سواحل درياى مديترانه ( بحرابيض ) و جنوبغربى آسيا ساكن گشته زبانشان فلكسيون يا قابل انحنا و انعطاف است . و امم و طوايفى كه به السنهء مزبوره سخن گفته منقسم به سه شعبهء بزرگ شدهاند :
يكى شعبهء سامى كه عبرانيها اين اسم را به اين شعبه داده و اين قوم در سواحل شمالى آفريقا و در كنار نيل سفلى سكنى داشته و آنها مصريهاى قديمند كه در دورهء خود داراى تمدنى به اعلى درجه شدند و ليكن آن دولت مستعجل بود و به زودى مقهور امم سايره گرديدند .
اين مصريها چنانكه پيش اشاره شد سرخپوست و سياهمو بودند .
شعبهء ديگر كه تيرگى پوستشان بيشتر از مصريها بلكه قريب به سياهى بوده اما آلات و اعضاى صورت و هيئت و تركيب بدنشان شبيه به مصريها و مطلقا از حيثيت بشره و سيما تفاوتى با سفيدپوستها نداشته جز لون و سياهى پوست ، در نوبه واقع در جنوب مصر و در حبشه ساكن بودهاند و مملكت نوبه همان است كه خرطوم و دنقلا از معمورههاى معتبرهء آن است و يونانيهاى قديم نوبهاىها را و سياهپوستان آفريقا را « اتيوپين » گفته يعنى اهل اتيوپى . و اتيو در لغت يونان به معنى « من مىسوزم » است و اپ به معنى چشم است و حاصل معنى آنكه چشم من از شدت گرما مىسوزد . چون اهل آن مملكت حالا يا قالا اين سخن گفته به اين اسم موسوم شده . و جماعتى از لغويين گويند اتيو
تطبيق لغات جغرافيايى قديم و جديد ايران ( فارسى ) — صفحة 38
مساهمون: محمد حسن خان اعتماد السلطنه
ص٣٨