شهادت امام حسين عليه السلام و يارانش ، چنان موج نفرت و بغض و عداوت بر ضدّ دشمنان اهل بيت عليهم السلام بالا گرفت كه تاريخ كمتر نظير آن را به ياد دارد .
در واقع ، مىتوان گفت ، كه قيام عاشورا سرمشق بسيارى از مجاهدتها و نبردها عليه ظلم و بيدادگرى و بىدينى بود . و هنوز هم خون آن عزيزان مىجوشد و مردم را به راه شرافت و عزّت و آزادگى دعوت مىكند .
چند صباحى از حادثهء خونين عاشورا نگذشته بود كه روح انتقام و خونخواهى امامحسين عليه السلام و يارانش در كالبد جمعى از شيعيان بيدار دميده شد . هنوز سران بنىاميّه از پيروزى ظاهرى خود در كربلا لذّتى نبرده بودند كه فريادهاى اعتراض و انتقام از گوشه و كنار كشور پهناور اسلامى ، بهويژه نواحى نزديك به سرزمين شهيدان ، بلند شد .
در فصول گذشته ، شرح برخى از اين قيامها و حركتها آمد . امّا پس از آنها ، انقلابى بزرگتر ، عظيمتر و با شكوهتر ، انقلابى الهى به رهبرى يكى از قهرمانان و فرزندان امام حسين عليه السلام به پا خاست ؛ انقلابى كه اركان رژيم اموى را درنورديد و تا دفن اجساد سران بنىاميّه و ويرانى كاخهاى آنان از پاى ننشست ؛ و آن ، قيام زيدبنعلى ، خونخواه بزرگ اهل بيت عليهم السلام بود .
امام باقر عليه السلام زيد عليه السلام را خونخواه شهيدان مىناميد و مىفرمود :
« هذا سيّدٌ مِنْ اهلِ بيتهِ والطَّالِبُ باوْتارِهِم » « 1 »
اين بزرگى از خاندان خويش و خونخواه آنان است .
فلسفهء قيام زيد عليه السلام و يكى از اهداف آن خونخواهى شهيدان كربلا
هامش
( 1 ) - الامالى ، شيخ صدوق ، ص 275 ؛ بحارالانوار ، ج 46 ، ص 170 ؛ تنقيح المقال ، ج 1 ، حرف « ز » .