لشكر مصعب دارالاماره را به محاصره درآورد و مراكز حساس شهر را گرفت . تنها نقطهء اصلى ، دارالاماره بود . آذوقهء ياران مختار رو به اتمام بود . اطراف مسجد و بازار و قصر در محاصرهء نيروهاى مهلب و مصعب بود . مختار ماندن در دارالاماره را چارهساز نديد . بنابراين ، با جمعى از ياران جان بر كف ، از قصر خارج گرديد و وارد جنگ شدند . امّا همهء كسانى كه در دارالاماره بودند ، بيرون نيامدند و هر چه مختار به آنان اصرار كرد كه فريب پسر زبير را نخورند اگر تسليم شوند با ذلّت كشته خواهند شد ، آنان به اميد چند روز زندگى ذلّتبار ، فرمان مختار را نپذيرفتند و مختار ، اين پير شجاع ، و جمعى از يارانش خود را به قلب دشمن زدند و مردانه جنگيدند .
مختار و قريب پنجاه نفر از خاندان و يارانش با روحيّهء شهادتطلبانه جنگيدند . او از قبل خود را مهيّا كرده بود و پيش از خروج از قصر ، غسل نموده و بدن خود را معطر ساخته و حنوط كرده بود . مختار به دشمن حمله برد . تاريخ مىنويسد : مختار و ياران اندكش مردانه جنگيدند .
سرانجام ، مختار به همراه يارانش ، چهاردهم ماه رمضان 67 ه . ق . در سنّ شصت و هفت سالگى به شهادت رسيد . « 1 »
و بدينسان ، حماسهء مختار پس از گذشت يك سال و نيم حكومت عادلانه و انتقامگرفتن از خون شهداى كربلا پايان يافت و نام مختار چون گوهرى درخشان ، بر تارك تاريخ مبارزات حقطلبانه و مظلومانهء شيعه ثبت شد . روحش شاد و يادش گرامى باد .
هامش
( 1 ) - تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 116 ؛ اخبار الطوال ، ص 306 - 308 ؛ انسابالاشراف ، ج 6 ، ص 441 ؛ تنزيه المختار ، ص 10 ؛ تعليقات غارات ، ابراهيمبنمحمد ثقفى ، ج 2 ، ص 813 .