3 - احمر بن شُمَيط ؛
4 - رفاعة بن شداد فتيانى ، از فرماندهان نهضت توّابين ؛
5 - عبداللَّه بن شداد جشمى ، از سران شيعه و بقاياى توّابين .
و بدين سان ، برنامهء قيام مختار وزمينهء آن فراهم شد . « 1 »
اياس بن مضارب ، كه از اوضاع شهر و فعّاليّت مختار و ياران او خبر داشت ، نزد ابنمطيع رفت و از مختار و مسائب بن مالك اظهار نگرانى نمود و كسب اجازه كرد كه آنان را دستگير كند . استاندار تصميم به دستگيرى مختار گرفت ، امّا با هشيارى ياران مختار ، اين نقشه خنثى شد و مختار به جاى امنى رفت و مخفى شد . « 2 »
مختار از خانهء امن خود ، به وسيلهء افراد و دعات خويش ، مردم عراق را به قيام و بيعت دعوت كرد ؛ از جمله ، نامهاى به مثّنى بن مخربه ، از سران شيعيان بصره ، فرستاد و او را به يارى قيام دعوت كرد . مثنّى ، كه از ياران با وفاى اميرالمؤمنين عليه السلام بود و نهضت توابين را تأييد نموده و آمادگى كامل براى قيام داشت ، در پاسخ نامهء مختار ، با او بيعت نمود . بعضى نيز گفتهاند كه مخفيانه به كوفه آمد و با مختار ملاقات كرده و حضوراً با او بيعت نمود و به وى قول داد كه با تمام قوا ، به يارى مختار خواهد آمد . « 3 »
مختار نامهاى ديگر براى اخنف بن قيس از بزرگان كوفه ، فرستاد و او را به يارى خويش خواند . امّا اخنف پاسخ صريحى نداد . « 4 »
هامش
( 1 ) - تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 9 ؛ بحار الانوار ، ج 45 ، ص 363 - 364 .
( 2 ) - تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 10 - 12 ؛ كامل ابن اثير ، ج 4 ، ص 213 .
( 3 ) - كامل ابن اثير ، ج 4 ، ص 182 ؛ تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 66 .
( 4 ) - تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 68 - 69 .