حضرت موسى گفت : پروردگارا ! قاتل حسين كيست ! خطاب شد : امت جدش كه ظالم و ستمكيش هستند او را در زمين كربلا شهيد مينمايند . اسب حسين رم و همهمه مىكند و فرياد مىزند و ميگويد :
الظليمة الظليمة من امة قتلت ابن بنت نبيها
يعنى فرياد از ظلم و ستم امتى كه پسر دختر پيغمبر خود را شهيد نمودند .
سپس بدن حسين بدون غسل و كفن روى خاكها خواهد ماند ، اموال او را به يغما مىبرند ، زنان وى را در شهرها اسير مينمايند ، ياوران او را شهيد مىكنند ، سر آنان را با سر حسين بر فراز نيزهها بلند خواهند كرد .
يا موسى ! صغيرهم يميته العطش ، و كبيرهم جلده منكمش ، يستغيثون و لا ناصر ، و يستجيرون و لا خافر .
يعنى اى موسى ! تشنگى افراد كوچك ايشان را ميكشد ، پوست بدن بزرگان آنان درهم كشيده مىشود ، استغاثه ميكنند ولى فريادرسى نخواهد بود ، پناهنده ميشوند ولى پناهگاهى نخواهند داشت .
سپس حضرت موسى گريان شد و گفت : پروردگارا ! عذاب قاتلهاى حسين چگونه خواهد بود ؟
خطاب آمد : اى موسى ! عذاب آنان بقدرى شديد است كه اهل جهنم از آن به آتش جهنم پناهنده خواهند شد . رحمت من و شفاعت جد حسين نصيب ايشان نخواهد شد ! اگر براى خاطر او نبود زمين قاتلهاى وى را فرو ميبرد .
حضرت موسى گفت : بار خدايا ! من از ايشان و كسى كه به جنايت ايشان راضى باشد بيزارم .
خداى سبحان فرمود : يا موسى ! من رحمت خود را براى پيروان حسين واجب نمودهام . بدان ، كسى كه براى حسين گريان شود ، يا ديگران را بگرياند يا خود را شبيه به گريهكنندگان نمايد جسدش را به آتش جهنم حرام مىنمايم .
بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — صفحة 330
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٣٠